Selecteer een pagina

Lieve Mariek,

Een jaar of twee geleden kwam jij een keer terug van een wandeling met Roline, of alleen een lunch, en je was bij Huize Glory geweest. Het gebouw dat onder dat torentje zit in Bergen aan Zee. Zo’n torentje waarvan je je afvraagt waar hij eigenlijk precies staat, als je door de duinen fietst. Ergens daar boven, maar waar precies. Nou, daar was jij geweest. En je was enthousiast. Dat is een mooie plek voor een familiedag, zei je. Het is er rustig, met een ruim terras en veel speelruimte. Jij had al plannen om een speurtocht voor de kinderen uit te zetten.

De rest van het gezin vond het een goed idee en begin vorig jaar reed jij met je moeder naar Bergen. Jij reed toen zelf nog. Jullie hebben alles geregeld. Klaar voor een mooie dag in juni. En die dag kwam, maar het mooie was er vorig jaar wel af. De familiedag ging niet door vanwege het trieste feit dat jij er niet meer was.

Maar gisteren ging het alsnog door. Het was prachtig weer en ik fietste om een uur of half elf die kant op. Een pittig hellinkje moest overwonnen worden op de laatste paar honderd meter. Ik was eerder al voorbijgereden door de auto van Tim en Al. Ik hoorde vaag één van de jongens roepen: ‘Hé, ome Ronald!’

Er waren al wat meer mensen, zag ik, toen ik naast mijn fiets op adem stond te komen. Het duurde even voor het uitreiken van de koffie op gang kwam, maar verder ging het allemaal prima. De enige activiteit was een rondleiding door het gebouw maar ik geloof niet dat iemand zich verveeld heeft.

Wel weer dubbel hè. Een feestelijke bijeenkomst van de familie, die jij had bedacht, waar jij en Ben niet bij zijn. En, voor het eerst in jaren, was iedereen verder aanwezig. Aan het eind van de dag werd mij nog gevraagd of de traditionele familiefoto nog gemaakt moest worden maar ik kon het niet. Ik wil geen familiefoto waar jij en je vader niet op staan. Het is voor mij te vroeg daarvoor. En misschien is het daar altijd wel te vroeg voor. We zullen zien, volgend jaar.

Verder is mijn project van start gegaan. Ik heb ondertussen 25 afspraken in mijn agenda staan, van de 35 aanmeldingen. Waarvan zes alweer achter de rug. Of de laatste tien nog doorgaan, weet ik niet. Na een informatiemailtje van mij, lijken er een aantal mensen afgehaakt te hebben. Nou ja, 25 mensen is al heel veel. En ik heb al bijzondere ontmoetingen gehad, de laatste dagen. Het woordje ‘kwetsbaar’ maakt veel los, bij mensen, zo blijkt. En ik kreeg zaterdag een berichtje waar ik nog niets over kan zeggen maar waarvan ik bijna van de bank viel. Goeie cliffhanger hè!

Het is een beetje raar misschien maar ik weet helemaal niet meer of ik het erover gehad heb dat Tim en Al gaan trouwen. Je broertje in het huwelijksbootje. Aanstaande vrijdag is dat. Ik ga de hele dag foto’s maken. Gelukkig, zou ik willen zeggen, want het is wel weer zo’n dag waar jij niet bij bent. Nu heb ik de hele dag wat te doen. Tja, Mariek. Gek is het hè? Wat een raar leven toch.

 

Liefs,
Ronald