Lieve Mariek,

Als ik nu, het is herfst alweer, het pad afloop door de (je) tuin, moet ik denken aan jou, in je laatste maand.

Geknakt.

Een blad alleen,
ooit levenslustig en
sociaal aan een tak,
wordt nu ruw over harde tegels
en zuigende modder gesleurd
door een meedogenloze wind.

Kansloos opgekruld tegen
striemende regen en
genadeloos verval.

Onvermijdelijk vervaagt de kleur
van het leven,
vallen gaten in weerbaarheid,
breken nerven onder het
geweld van de natuur.

Er is niets meer aan te doen
het korte leven voorbij.

Geknakt.
In een oogwenk.

Dikke kus,
Roon