Lieve Mariek,
Het is alweer meer dan een week geleden dat je dood ging. Er is zoveel gebeurd in die tijd dat het langer lijkt. En soms lijkt het wel gisteren. Er was een hoop werk te doen waarvan Cécile een flinke berg voor haar rekening heeft genomen. Het resultaat was dat er twee prachtige bijeenkomsten waren. Eén in de Jozefkerk en één in het crematorium. Het was echt zoals jij het voor je zag. Veel kinderen en collega’s in de kerk, veel familie en vrienden in Heerhugowaard. De voorbereidingen verliepen niet helemaal zoals gepland. Joop was ziek dus er kwam iemand anders van Yarden. Jolanda. Van haar hoorden we dat er in de kerk in ieder geval een gebed moest worden gezegd. Hmm, daar was niet helemaal zoals we het bedacht hadden. Wat meeviel is dat we wel de dagen konden krijgen die we wilden. Vrijdagavond de kerk en zaterdagochtend het crematorium. Wat daarna ook jammer was, was dat Julia zich niet vrij kon maken om te komen dansen. Daar was niets aan te doen, het zou een wondertje zijn geweest als haar drukke schema wel wat ruimte had gelaten. Maar je hebt in ieder geval de intentie meegekregen dat ze het wel heel graag wilde. Dat was al mooi.
Het was even wennen maar Jolanda bleek een schat te zijn en uiteindelijk ging het in de kerk helemaal naar onze zin. Chantal D. zorgde voor de connectie met school, waar ze, ondanks de vakantie, niet stil zaten. Ze waren vast van plan er iets moois van te maken. Gelukkig maar want ik had eerst geen idee waarmee de avond gevuld zou worden. Ik hoorde vandaag dat er meer dan driehonderd mensen waren. Je lag mooi in het middelpunt in de beschilderde kist. Je zou trots geweest zijn op de kinderen die geschilderd hebben. Ook trouwens op de kinderen van je oude klas. Ze hadden een gedicht gemaakt en één van de meisjes zong een liedje. Heel mooi en zuiver. Ik heb een gedicht voor je gelezen. Dat ging beter dan verwacht.
De klokken werden voor je geluid. Bijzonder hoor. We reden samen weer terug naar huis.
De volgende dag waren we in het crematorium. Weer moesten er mensen staan. Mooi om te zien dat je zoveel betekent hebt voor mensen. Alle drie je vriendinnen hebben wat gezegd, Roline samen met Jan. Ilse heeft een gedicht voorgelezen en Noor had een lieve tekst. Ik had nog een gedicht gemaakt. Het rijmde zelfs dit keer, best lastig. Het was een mooie ochtend, voorzover het natuurlijk mooi kan zijn terwijl jij niet meer leeft. Ik kan er nog niet erg aan wennen.
De eerste dagen heb ik niet veel gedaan. Ik ga de komende tijd eens in de week bij Eg en Ciel eten. Maar ik nodig ze af en toe ook hier uit, denk ik. Want ik kook al minstens twee weken niet meer. Er werd de afgelopen weken voor mij en anderen gekookt en dan zoveel dat ik nog steeds diverse bakjes in de vriezer heb staan. Vrijdag eet ik bij je moeder samen met Tim, Al en de jongens.
Oh ja, ik moet ook nog even vertellen dat er vorige week iemand belde die een foto van Julia wilde kopen. Een foto die in de krant had gestaan bij een interview met haar. Hij belt nog terug want het was natuurlijk het verkeerde moment voor werk maar toch, het was een lichtpuntje.
Gisteren hebben Ilse en ik een begin gemaakt met het inlichten van instanties en we zijn lekker opgeschoten. We merkten dat jij zelf ook pas nog dingen had opgezegd. Misschien heb je het wel gezegd hoor, maar ik vergeet ook een hoop. Vandaag nog liet ik bijvoorbeeld mijn tas staan bij Anne & Max, nadat ik met Ilse bij van Bruggen was geweest. Twee belangrijke mappen zaten erin en gelukkig was hij afgegeven bij de bar. Maar goed, van Bruggen dus. Ik zat wel een beetje met toegeknepen billen deze week. De hele financiële toestand heb ik zolang mogelijk vooruit geschoven. Het hele jaar eigenlijk al. Af en toe dacht ik natuurlijk: “wat als…”. Jij was waarschijnlijk net zo ongerust maar ja, er was ook niet zoveel aan te doen van te voren dus dat moment kwam vandaag. Nou Mariek, het blijkt dat het er met de uitkeringen die ik nu krijg van je pensioen en nog wat, niet zo slecht uitziet. Ik ben opgelucht omdat ik hier kan blijven wonen. Dat moet jou ook opluchten. Nu wordt het tijd om weer wat klussen te gaan vinden. Gek genoeg heb ik daar vandaag voor het eerst weer zin in. Dat komt misschien ook omdat ik een beetje wil vluchten van huis. Het is best lastig om steeds dingen van jou tegen te komen. Ook goed hoor want mijn verdriet komt er nog niet goed uit. Of dit is hoe het bij mij gaat. Ik heb geen idee. Maar af en toe even weg van huis is prettig.
Morgen ga ik met Ilse naar Den Haag, naar Corbijn kijken. De uitstapjes houden we erin. En, dat zul je ook wel kunnen waarderen, volgende week ga ik de Huize Glory kadobon verbrassen met je vriendinnen. Goede bestemming toch.
Lief, ik mis je enorm.
Kus,
Roon