Lieve Mariek,

Misschien ben je een beetje geschrokken van mijn laatste gedicht. Dat kan ik me best voorstellen. Een paar mensen maakten zich een beetje ongerust over mij. Ik hoop dat ik ze gerust heb kunnen stellen. Maar het is ook allemaal pittig hoor, van iedere dag samen naar nooit meer. Vorige week draaide je moeder nog een keer je liedje*. Dit keer werd ik erg geraakt door je stem. Dat ik hem voortaan alleen nog maar digitaal kan horen. Gelukkig heb ik dat nog, dat is zo, maar die stem zal nooit meer iets nieuws vertellen. Je zal nooit meer iets tegen mij zeggen. Toen ik hem hoorde besefte ik dat ik het enorm mis om je stem te horen.

Maar dat gedicht, je moet even weten dat ik die gedichten meestal schrijf als de periode waar het over gaat alweer achter de rug is. En ik kan zeggen dat het weer beter gaat. Ik probeer weer meer structuur in mijn dagen te krijgen maar dat blijft nog lastig (en daar was ik al nooit zo goed in, zeg ik er maar eerlijk bij). Maar de afgelopen mooie dagen heb ik twee keer tien kilometer gewandeld en dat was erg lekker. Ik probeer ook iedere dag wat nuttigs te doen. ‘Iets’ lijkt weinig maar het is haalbaar en voorkomt teleurstellingen.

Vorige week bij de crematie van Jenny ging het eigenlijk wel goed, niet al te veel opspelende emoties, al zou dat natuurlijk niet erg zijn. Ik kreeg het alleen een beetje te kwaad toen er iets van Einaudi gedraaid werd, net als bij jou. En bij de gedachte dat dat crematorium de plek was waar ik jou heb achtergelaten toen je nog Marieke was. Ik heb wel jouw as thuis natuurlijk maar dat is niet hetzelfde.

Wat ik maar zeggen wil, het gaat soms ronduit k*t, maar ik denk niet dat het uit de hand loopt. Ik ga niet drinken, ik doe mijzelf niets aan, dat denk ik te weten van mijzelf. Vanochtend zat ik een tijd met Cécile te praten en zei ik, toen we het hier over hadden, dat ik nooit echt de controle verlies. Ciel had haar twijfels en ze had natuurlijk erg gelijk. Als er iets is dat ik verloren ben de laatste tijd (als ik het al had) is het de controle over mijn leven.

We hielden het er later op dat ik mijzelf nooit verlies. Dat is een betere omschrijving. Ik blijf altijd nadenken, krijg nooit een waas voor mijn ogen, word nooit heel kwaad. Die waas is trouwens niet helemaal waar want ik huil wat af sinds jij hier niet meer bent. Dat heb ik niet in de hand, al verlies ik mij ook daarin niet. Ik laat mij niet zomaar aan iedereen zien, zelfs niet aan mijzelf, lijkt het soms. En dat Mariek, dat kon jij als geen ander, mij zien zoals ik ben. Al mijn tekortkomingen en talenten. En misschien ben ik door jou ook wat meer van mijn talenten gaan zien en op waarde gaan schatten.

Er zijn meer mensen hoor, die mij zien, dat weet je natuurlijk wel. En er komen er steeds meer bij, juist ook door deze brieven. Het is een schrale troost maar dat is wel iets goeds dat ontstaan is na jouw dood. Het klinkt een beetje cru maar anders zou ik deze brieven niet zijn gaan schrijven. Dat had ik het liefst van alles gehad, maar als jij dan toch hier niet meer kan zijn dan is dit toch een mooi soort erfenis.

Dus hoe pittig mijn brieven ook zullen zijn in de toekomst, weet dat ik blijf proberen houvast te vinden bij iets dat mijn leven weer kleur en zin kan geven. En ik denk dat er ook wel iets zal komen maar dat zal een stuk in de toekomst liggen. Het is te vroeg om daar bij te kunnen. Er zit nog teveel pijn en verdriet tussen.

Mijn lief, je krijgt een hele dikke knuffel van mij (over dingen missen gesproken).

Enne, als je mijn moeder nog ziet vandaag, geef haar dan maar een dikke kus van mij, ze zou vandaag 84 zijn geworden. Zeg maar dat we een gebakje op haar hebben genomen.

Ronald

* Het liedje staat bij deze brief en begint op 4.12 minuten