Lieve Mariek,

Een paar weken terug kreeg ik een mailtje van Anthon en Joke of ik zin had een (betaald) klusje bij hen te doen. Nieuwe foto’s maken van het huurappartement voor op diverse websites. Ik kon blijven logeren, eten, lummelen in de tuin of praten natuurlijk. Het leek mij wel wat. Maandagmiddag vertrok ik. Wat is het toch prettig om door Noord Nederland te rijden. Het wordt steeds rustiger op de weg richting het platteland van Groningen. Alleen op de ringweg van Groningen zelf is het wat drukker .

Ik was er maar één nachtje (mocht gerust langer blijven) maar het was al een soort minivakantie, terwijl ik ook moest werken. Anthon en Joke waren als altijd gastvrij. Met Joke heb ik jouw laatste weken nog eens doorgenomen. Op de één of andere manier is het prettig om dat af en toe te doen. Je bent dan dichter bij, denk ik. Het is raar om daar in mijn eentje te zijn. We waren altijd samen. Wel heerlijk buiten gezeten tot tegen twaalf uur.

De volgende ochtend vroeg op en foto’s maken. ’s Middags weer teruggereden. Het is eindelijk mooi weer en het wordt steeds warmer. ’s Avonds gegeten bij onze vrienden een stukje verderop.

Vandaag is het ‘bloody hot’ zoals jij zou zeggen. Boven de dertig graden. Goed voor Cécile d’r ijshandel!

“Jij snoeien, ik opruimen”, met deze woorden van jou begon meestal het intomen van de heg in de voortuin. Nu moest ik mijzelf ertoe zetten. Vorige week maar gewoon gedaan. Gelijk een paar flinke stukken onkruid uit de grond getrokken en mij een weg geknipt door de achtertuin, zodat ik er weer doorheen kan fietsen naar de achterdeur. Ik ben maar gewoon takken af gaan knippen die in de weg zaten. Ik weet ook niet of dat zomaar kan maar tot nu toe heeft er nog geen plant het loodje gelegd.

Ik denk graag aan je Mariek, en veel ook. Maar het is zwaar. De laatste weken weer zwaarder dan ervoor. Ik kan bijna niet over je praten, aan je denken, zonder te huilen. Het is goed hoor, niet erg, maar niet altijd even handig. Bijvoorbeeld als ik op de snelweg rij. Gelukkig was het rustig, zoals ik al vertelde. Dat ik zo verdrietig en machteloos kan zijn, ik wist het niet. Ik mis je enorm Mariek en je weet wel hoeveel ik van je hou.

Liefs,
Roon