Lieve Mariek,

Jouw verjaardag is alweer twee weken geleden. Met een stuk of vijftien mensen zijn we bij school geweest op het ‘Juf Marieke Pleintje’. Het was een regenachtige dag maar net even droog toen we daar waren. We hebben daar alleen maar gestaan, een kwartiertje misschien, ieder met z’n eigen gedachten. Het is mooi dat er een plek is om dat te doen. Want jouw as heb ik nog niet begraven, zoals je dat eigenlijk wilde. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om de, door jou uitgezochte, urn uit ons warme huis te halen en te begraven in de koude tuin. Het gaat gewoon niet. Misschien ooit, ik weet het niet. Je verjaardag was druk bezocht. Misschien wat drukker dan ik eerst van plan was maar het werd een goede avond. Er werd gewoon gezellig gepraat en gegeten. Iedereen had wat meegenomen. Ik had drie filmpjes met jou op de iPad gezet. Die ene waarin je stiekem je rijbewijs had gehaald en in het filmpje langzaam voorbijrijdt. Eentje waarin je bij Cécile ijs koopt. En het filmpje dat ik gemaakt heb over de plusklas. Waarin jij veel te zien en te horen bent. Ik ben blij dat ik die heb.

Na je verjaardag ging het niet zo best. Het gemis en het gevoel om jou nooit meer te kunnen zien worden absoluut niet minder. Er gebeurden heftige dingen in Parijs, waar Ilse en ik niet zolang daarvoor geweest waren. Ik weet niet, alles komt driedubbel binnen. Je tante Annemiek ligt in een hospice op dit moment. Niemand weet of ze nog lang zal leven maar haar lichaam staat op het randje van opgeven. Je hebt haar niet veel gezien in je leven maar voor je moeder is het weer een zorg erbij met het verdriet dat dat teweeg brengt.

Je vader leeft van moment naar moment, zo lijkt het. Soms valt hij, soms zit hij te slapen met de visite om hem heen, soms lacht hij, soms is hij er even helemaal bij. Het verschilt van moment tot moment. Ik zie hem niet zoveel, ik vind het moeilijk, maar dat wist je al. Ik was er vorige week en toen heb ik met Sepp zitten schaken. Dat had hij geleerd van een vriendje. Ik kon het nog van hem winnen maar dat duurt vast niet zo lang meer. Bessel was ondertussen aan het sjoelen. Je vader zat aan het eind van de sjoelbak. Een vrij riskante plek.

Lydia wilde je bellen van de week. Het is zo jammer dat je niet meer meemaakt hoe het met Jesper en Youri gaat. Ze vinden hun weg in het leven, zijn opleidingen aan het volgen waarop ze zich thuisvoelen. En ze hebben allebei een leuke vriendin. Nynke heb je nog op de foto gezien. Femke ken je nog niet. Ik heb haar gisteren voor het eerst gezien. Het is leuk om met die jonge mensen aan tafel te zitten. Nieuwe energie straalt van hun af.

Roline vroeg mij of ik je van Jan zijn prachtige rapport wil vertellen. Zijn eerste half jaar op de Vrije school. Mooi hè! Ze mist je zo, we missen je allemaal zo. Zaterdag is het Sinterklaas. Ik kan er geen zin in krijgen.

Lichtpuntje is dat ik tussen alle emoties door weer een nieuw magazine heb kunnen maken. Ik miste je kritische blik maar gelukkig zijn er ook andere mensen die mijn teksten corrigeren en er daardoor voor zorgen dat ik mijn best blijf doen. Het blad is af. Het staat op mijn website. Ik ben er erg tevreden over. Maar jij bent er niet bij.

Liefs en een dikke kus,
Ronald

PS. Ik heb het boek ‘Leef!’ van Laura Maaskant gelezen. Mooi en tegelijk verdrietig dat een meisje op haar leeftijd al dergelijke inzichten heeft. Veel herkenbare situaties.