Lieve Mariek,
een klein gedichtje.
De wasmachine stopte
gisteren.
Onze wasmachine.
Samen gekocht.
Twee onbekende mannen
droegen vandaag
een stukje van jou
ons huis uit.
Nu staat er een nieuwe
nog zonder herinneringen
en alleen
van mij.
Dat een
kapotte machine
nog zo blijkt te draaien
om jou.
Liefs,
Roon
Jemig, Roon. Zelfs met een gedichtje over zoiets ogenschijnlijk ‘banaals’ weet je me te raken.
Mooi!! X
Snap ik helemaal Roon…
Heb laatst met tranen in m’n ogen m’n bank verkocht die ik al had in Alkmaar, met Sjaak….
En daarna met Mikki’s vader. Ik denk dat jij begrijpt wat ik bedoel. Al leven de heren nog. Ik denk dat t principe – of hoe wij naar zo’n apparaat of meubelstuk kijken – hetzelfde is en toch ook weer anders…… Afscheid nemen van (stukjes van) wat ooit was en wat niet meer terug komt en dat accepteren…. Het is moeilijk he….
X
Ja, zoiets is het Ingrid. En het is moeilijk.
X
Ja Ronald zelfs materiele zaken kunnen gevoelens en herinneringen oproepen.
In dit geval heel begrijpelijk.
groet Joke
Een was machine was van jullie beiden