Lieve Mariek,

Het is misschien een beetje raar dat ik je er nog niets over verteld heb, maar onze vrienden van verderop zijn verhuisd. Een beetje moeilijk om met je te delen, denk ik. Want we zijn zo vaak bij ze thuis geweest. We hebben samen zoveel goede herinneringen aan die plek.

Gelukkig is het niet zo dat ze één of andere bouwval in Spanje hebben gekocht, wat ze wel eens van plan zijn geweest. Iedere keer als ze terugkwamen van vakantie zaten wij met toegeknepen billen te wachten op het verhaal die we wisten dat ging komen. Ze hadden een mooi huisje gezien, helemaal niet duur, in Italië. Ze hadden een stuk grond ontdekt waarop ze misschien een camping gingen beginnen, ver in Frankrijk. En zo ging dat maar door. Gelukkig bleek steeds weer dat dit maar verhalen waren, die ze het na een week in het rustieke Koedijk weer vergeten waren.

Maar nu wisten ze het zeker. Ze gingen een huis zoeken in Alkmaar. En door een klein wondertje kregen ze een optie op een prachtige woning. En nog een klein wondertje later hadden ze net op tijd hun eigen huis verkocht. En sinds 1 mei zitten ze daar nu. Vlakbij jouw ouderlijk huis. In het centrum en toch heel rustig. Rustiger dan in Koedijk.

Sinds jij er niet meer bent eet ik iedere week een keer met hen. De ene week daar, de andere week hier. Daar was eerst nog te belopen maar nu is het bijna drie keer zo ver. Geeft niet. Ik ben allang blij dat ze in de buurt zijn gebleven. En wie weet kom ik ooit wel weer eens dichterbij te wonen.

Het is raar dat ik daar zo zat gisteren en dat jij er geen weet van hebt. Ik kan niet zeggen dat je er nooit geweest bent want dat is niet zo. Vroeger woonden er kennissen van je vader en moeder. Tim z’n motor stond er een tijdje geparkeerd en jij hebt er zelfs met Cécile een, door je vader gemaakt, poppenhuis opgehaald dat daar in de berging stond. Misschien ben je er ook wel eens binnen geweest, dat zou mij niet verbazen.

Maar hoewel het raar was, een belangrijke stap van onze vrienden zonder dat jij daar getuige van bent, het is misschien ook wel goed. Dat er nu dingen gebeuren waar jij niet meer bij betrokken bent. Dat er herinneringen komen waar jij geen deel meer van uitmaakt. Dat dat misschien de enige manier is om verder te komen, los te komen van het verdriet. En het is ook onontkoombaar. Zoiets simpels als een nieuwe wasmachine laatst, en nu iets behoorlijk ingrijpends als de verhuizing van onze goede vrienden. Het leven om mij heen gaat verder, daar is niets aan te doen. En op een goede dag zal mijn leven ook weer verder gaan. En dan zullen er dingen gebeuren waar jij geen weet van hebt. Dat is natuurlijk nu al zo, al gaat mijn leven niet zo hard vooruit. En dat lijkt mij toch goed, in theorie. In de praktijk weet ik het nog niet.

Maar gisteren, zittend in de keuken van het nieuwe huis van Egbert en Cécile, begon deze theorie post te vatten en het voelde ook wel goed, in de praktijk. Misschien de eerste bladzijde van een nieuw hoofdstuk. Wie weet.

Liefs,
Ronald