Lieve Mariek,

Zo begon je in het boekje:

Najaar 2014.
Opnieuw kanker
sinds maart.
Naast bemoedigende
woorden voor mezelf op
schrijven, wil ik dit
boekje gaan gebruiken
om “parels” te noteren.

Je schreef over berichtjes die je ontving, over geluk dat je vond in kleine dingen. De lieve dingen die mensen voor je deden.

Over een briefje van mij:

28-9-2014
Een lief briefje van Ronald op het aanrecht:
“We kunnen ook brood eten of kikkererwtensalade als je tegen het koken opziet”.

Ik had misschien zelf kunnen koken, denk ik nu, maar misschien was ik later thuis of had jij je voorgenomen voor het eten te zorgen. In ieder geval leuk dat je dit briefje in je boekje hebt opgenomen.

Ik ga niet alles delen wat je geschreven hebt hoor, wees niet bang. Veel gaat over andere mensen, dus dat lijkt mij niet gepast. Maar deze kan wel, denk ik:

26-9-2014
Eg en Ciel kwamen eten.
Vreselijk gelachen toen we
namen verzonnen voor
zijn nieuwe project.
Tranen over mijn wangen.

Dat ging over een project van mij, weet ik nog. Ik ben bang dat deze brainstormsessie weinig constructiefs opleverde. We zijn nog steeds goed in het vrij associëren zonder dat het iets oplevert, behalve tranen over de wangen. Al is dat meer dan genoeg natuurlijk.

Het onderstaande vond ik ook. Ik vind het zó lief dat je dat over mij schrijft.

Het zijn vooral dingen die ik probeer, denk ik, maar niet altijd lukken. Bovendien hou ik wel van applaus af en toe. Wat bevestiging op z’n tijd is best prettig. En of het altijd even handig is om iets te doen, of het nou geld oplevert of niet, dat weet ik niet.

Wat ik ook wel eens tegen je zei is dat je een compliment gewoon in ontvangst mocht nemen, zonder excuses en jezelf kleiner maken. Advies geven is makkelijker dan het zelf uitvoeren, dat zie je wel aan mijn gedraai in de alinea hierboven.

Dus Mariek, dank je wel voor dit mooie compliment in dit mooie boekje. Ik koester het.

Dikke kus,
Roon