Lieve Mariek,
Ik heb een gedicht gemaakt voor Roline. Je begrijpt wel waarom.
Ruim anderhalf jaar later
weer een kist
in een huis
dichtbij
ons hart.
Met een man
dit keer
een echtgenoot
een vader
een broer
een vriend.
Rob van Roline
elf jaar al overleefde
hij alle aanslagen
op zijn gezondheid
en leven.
Iedere keer een
extra kleerscheur.
Teveel tumor om zijn hoofd
erbij te houden.
Teveel behandelingen om zichzelf
niet te verliezen.
Teveel schade om te overleven.
Uiteindelijk.
Jezelf verliezen door
je liefde te verliezen.
Een man, meer kleerscheuren
dan je aankan.
Teveel schade om niet voor hem te zorgen.
Teveel tumor om hem iets kwalijk te nemen.
Maar teveel, veel teveel om vooruit te kunnen.
En nu
nu zijn die elf jaren voorbij
en is Rob er niet meer.
Nu kun je gaan proberen
te maken wat niet
heel gebleven is.
Je eigen kleerscheuren,
lieve Roline,
gerepareerd
met aandacht.
Roon.
Ach lieve Roon, wat hartverscheurend mooi verwoord. xx
Ja, Cecile vond het juiste woord. Hartverscheurend. Iets van hoop ook in het eindje, maar vooral de blik op de zere plek.
Wat moeten sommige mensen toch veel doorstaan. Jij weet als geen ander hoe dat voelt.
Ik ken Roline van school.
Een droevig verlies.
Adembenemend mooi! Je woorden zetten de tijd, dat moment, even stil. Zoals iemand ervaart die een stukje van zijn of haar hart verliest.
ohh ronald, raak en hulp biedend, dank.
Dank jullie voor deze mooie reacties.