Lieve Mariek,

Zondag 26 april 2015

Het was avond en Lydia en ik zaten op de bank. Zij aan de ene kant, ik aan de andere. Zij las een boek of appte met thuis. Ik weet niet alles meer. Ik had de laptop op schoot en schreef een gedicht. Het was stil in huis. Jij sliep, door de medicijnen die je gekregen had. Later op de avond zou Roline of Egbert komen, zodat we weer met drie mensen bij je konden waken, voor het geval er iets zou gebeuren.

Het was een pittige dag geweest. Je kon niet zoveel meer. Af en toe wilde je overeind om wat te drinken. Maar dat ging je niet zo goed af. Meestal depten we wat water op je lippen of zoog je op een speciaal daarvoor aangeschaft sponsje op een stokje. Handig om wat water binnen te krijgen als je lag. Het was nooit toereikend, je bleef er om vragen.

Het was nu de avond voor koningsdag. Het was waarschijnlijk enorm druk in de stad. Ik heb er geen moment aan gedacht. Bij ons was het juist heel rustig. Alle dingen die teveel geluid maakten hadden we verplaatst. Jij kon er niet meer tegen. Het moest zo stil mogelijk.

We zorgden ervoor dat je zo comfortabel mogelijk was, voorzover dat kon. We deden dat vol liefde maar achteraf gezien was het een onmenselijke taak. Alles wat wij deden was ervoor zorgen dat jij zo comfortabel mogelijk dood kon gaan. Maar niemand van ons wilde dat of daaraan denken. Maar we zorgden omdat er niets anders meer over was om te doen. De hoop was al weg, je zou dood gaan binnenkort, dat was duidelijk. Alleen wisten we niet wanneer of waarom.

Een grappig moment was het toen Eg ’s middags binnenkwam en aan ons vroeg of je sliep, omdat je zo rustig op bed lag. Toen stak je je arm opeens omhoog. Om aan te geven dat je niet sliep en wel degelijk hoorde wat wij zeiden.

Lyd en ik genoten even van de rust in huis. We zaten bij je en jij sliep nu wel echt. Je had je portie Dormicum gehad van de thuiszorgdame. Wat is ze rustig hè, zeiden we tegen elkaar. Maar zo makkelijk als je sliep, toen je nog gezond was, zo moeilijk sliep je nu met medicijnen die je zouden moeten laten slapen. Twee uur na het toedienen begon je weer te rommelen en draaien in bed. Je wilde plassen. Je was uitgeput. Voor het laatst op de po-stoel. Met veel moeite kregen we je daarop en weer terug in bed. Dit kon niet meer, begrepen we wel. De volgende ochtend kreeg je een katheter.

De rest van de avond bleef je een beetje rusteloos. Het moment van stilte was voorbij. Niet erg hoor. We wilden alles voor je doen. Je had zelfs nog een laatste liefdevol gebaar voor mij. Je nam afscheid. Meer dan ik had durven hopen op dat moment.

Het gedicht dat ik die avond schreef, staat al op deze website maar ik plaats hem voor het gemak hieronder nog een keer.

Stil