Lieve Mariek,
23 april, twee jaar geleden,
ons huis vulde zich met hulp
van onze liefsten.
Het was zo nodig,
wat ik pas wist
toen ze er waren.
Praktisch natuurlijk,
maar vooral het
omringd voelen,
steun in
barre tijden.
In deze warmte
was jij alleen
bezig met
het einde.
Je hoopte stilletjes
’s nachts te
vertrekken,
zonder gedoe.
Maar er was wel gedoe
vijf dagen lang
iedere dag meer.
Ik vond je zo alleen
daar in dat bed
verdoofd vaak,
vragend om water.
Meer hulp nodig
dan je kon krijgen.
Jij alleen op weg
naar je dood.
Zo alleen
in gezelschap.
Vorig jaar heb ik al zoveel geschreven. Ik heb het vandaag teruggelezen, de brieven van april 2016. Alles staat erin wat ik nu nog voel. Er is bijna weer een jaar voorbij, waarin heel veel gebeurd is en nog steeds gebeurt. Maar tegelijkertijd sta ik stil. Mijn voeten en denken in stroperige rouw. Ik wil dingen, maar kan niet anders dan wachten op beter.
De brieven van april vorig jaar beginnen hier. Er staan sinds vandaag linkjes onderaan om voor- en achteruit door de brieven te bladeren.
Veel liefs,
Roon
Lieve Ronald. Ik heb de brief van april vorig jaar weer gelezen. Jouw verdriet is nog steeds intens. Het gemis van Mariek nog steeds groot. Zal er een andere tijd aanbreken?
Een tijd waarin het verdriet minder heftig is en er meer zonnige uren op jouw pad komen.
ik hoop het zo voor jou.
Mariek zal altijd meegaan op jouw pad, waar je ook gaat en wat je ook doet.
In gedachten bij jou en Mariek.
Wat een prachtige brief Ronald en wat verdrietig .Marieke zo alleen in gezelschap,ik begrijp het helemaal.Wat toch een eenzame gang naar de dood,maar ook een verlossing voor haar,ze zag er vast ook naar uit met alle pijn en ongemakken en het weten dat er geen weg terug meer was….heel veel sterkte in deze weer heftige tijd.lieve groeten van Joke Groen.