Lieve Mariek,
Hoelang zal het nog doorgaan, het herbeleven van jouw laatste weken? Jij weet het ook niet natuurlijk. We zullen het merken de komende jaren. Ik had dit jaar nog meer behoefte erover te schrijven dan vorig jaar, naar mijn idee. Maar na afgelopen donderdag, Koningsdag, de dag dat jij de hele dag in slaap werd gehouden, werd het een beetje lichter. De nadruk ligt toch vooral op die dag, dat was jouw laatste hele dag tenslotte. Je stierf in de nacht erna. De dag die daarop volgde was vreselijk en niet alleen omdat jij was overleden. Een dag zo vol met vragen en beslissingen dat het mij eigenlijk teveel was. Geen tijd om stil te staan bij jouw dood.
En eerlijk is eerlijk, dat was ook wel een beetje jouw eigen schuld. Want er moesten twee bijeenkomsten georganiseerd worden. Een herdenking in de kerk vlak bij jouw school, vooral voor ouders en kinderen. En de uitvaart zelf. Een flinke klus die in vier dagen geregeld moest zijn. Maar ook hier was er weer hulp. Geestelijke bijstand, praktische regelhulp, iedere avond eten, gezelschap overdag.
Wat mij nog het meest bijstaat zijn de momenten die we samen waren. Ik was er eerst een beetje bang voor, alleen met een dood mens in huis. Maar er was geen dood mens. Jij was het die daar lag, gewoon Mariek nog. Alleen was je stiller en rustiger dan gewoonlijk. Ik zat ’s avonds naast je en schreef gedichten voor de twee komende dagen. Het waren prettige rustpunten tussen veel hectiek .
En ik reed met jou in de auto. Onze laatste ritjes samen. Naar de kerk en weer terug. En naar het crematorium. Nog even alleen met jou. Dat was verdrietig en fijn.
Beide bijeenkomsten verliepen helemaal naar wens. Wat het meeste indruk op mij maakte, behalve de enorme hoeveelheid mensen, was het applaus in de kerk. Vooraf was mij door school gevraagd of ze om applaus mochten vragen. Ik aarzelde maar stemde toch toe. Het leek mij vreemd om te applaudisseren voor iemand die overleden was. Maar ik ben blij dat ik het door liet gaan want ik vond het prachtig. Ik heb er een klein gedichtje over geschreven, hieronder.
Hopelijk wordt het nu wat beter Mariek, nu deze dagen weer achter de rug zijn.
Maar je bent er niet meer. En dat blijft zo.
Driehonderd paar handen
applaudisseerden
eindeloos
luid.
Ieder paar vertelde
een uniek verhaal
over jou.
Wie je was geweest
wat je had
betekend.
Al die handen klapten
zoals ik klappen
niet eerder
had beleefd.
Een staande ovatie
vol waardering en
genegenheid voor
het prachtige mens
dat daar veel te
vroeg lag.
Kus,
Roon
Kippenvel bij de herinnering aan dat applaus. X
Ja, dat is zo.
Een samenkomst in de kerk die eeuwig op mijn netvlies zal blijven .
zo had Marieke het gewild en het was een groot voorrecht om bij dit onvergetelijke afscheid te mogen zijn.
Dank je wel Joke.
Ja, zo was het.
Dik verdiend, dat applaus.
En nu, twee jaar later, doe ik ook even een applausje voor jou, Ronald. Ook dik verdiend.
Dank je wel Anne-Marie. Ik hoorde dat je bij het boompje was geweest en dat vond ik prettig om te weten.
En terecht, dat applaus. Sinds dat applaus ben ik snel in tranen wanneer er applaus klinkt, bijvoorbeeld bij een concert of ander publieksevent. Alleen het denken al aan het applaus, zoals nu, geeft natte ogen.
Mind u, ik zit nu op mijn werk.
Alleen in een kamer, dat wel.
Dank weer voor het delen Ro. Het lukt me steeds beter om je schrijfsels te lezen en helpt me bij mijn verwerking.
Nou Tim, ik ben blij te lezen dat je mijn brieven beter kan lezen nu. Dat van die tranen begrijp ik wel. Bij applaus heb ik dat niet zo maar wel bij heel veel andere dingen. Ook mijn eigen brieven kan ik niet teruglezen zonder natte ogen. En dat applaus was zeer terecht inderdaad.
Dank je voor je berichtje.