Lieve Mariek,

In jouw kast staat een ringband vol met negatieven. Ik kwam hem vorige week tegen. Een kleine schatkamer aan vergeten beelden. Een deel ervan is afgedrukt, maar heel veel ook niet. Ik ben nu bezig ze te scannen. Ik reis terug met jou, meer dan twintig jaar. Ik begrijp de selectie die de fotoboeken heeft gehaald. Maar sinds jij er niet meer bent is alles in een ander licht komen te staan. Een glimp van jouw bestaan is al mooi. Dus ik scan en kijk en geniet van oude beelden met de herinneringen daaraan vast.

Deze foto’s, gemaakt in het voorjaar van 1995, zijn van mijn hand, maar de meeste foto’s maakte jij toen nog. Pas in 2008 begon ik een beetje te begrijpen wat er mogelijk was met fotografie. Maar ik hou, sinds vanmorgen, toen ze op mijn beeldscherm verschenen, van deze foto’s. Een mooi reis. Toen, met jou. Nu, door de tijd.

Zevenentwintig
was je toen.

Je lijkt nog jonger
dan je was.

Twintig jaar
voor je dood ging.

Sorry, ik denk dat nu
bij ieder beeld van jou.

Hoeveel boeken las je nog
in die tijd?

Hoeveel kadetjes at je
in die jaren?

Het leven was trager toen
meer dan twintig jaar terug.

De trein naar Parijs
nam nog zes uur voor de reis.

Onze eerste vakantie
samen.

We genoten van de reis,
de stad, elkaar.

Het leven nog
ongecompliceerd.
Liefs,
Roon.