Lieve Mariek,

Je foto op de kast
wie ben je
ook alweer.

Je was hier
toch
ooit.

Jij was het toch
die hier door
het huis liep
en zong?

Mij in het voorbijgaan
even aankeek
aanraakte
een kus gaf.

Maar wat zei je dan?
Hoe klonk je stem
ook al weer?

Je eigen geur
nu vervlogen,
alleen parfum
in de kast.

Om even te ruiken
aan wie je was.

En hoe voelde dan
je zachte wangen,
het puntje van je neus,
de warmte van
je hart?

Hoe was het toch,
zo’n prettige omhelzing,
de smaak van jouw kus?

Soms weet ik het
niet meer
Mariek.

Alleen nog filmpjes
waarin ik je kan horen
praten, zingen.

Maar ruiken en voelen
een kus, een knuffel
het is niet meer.

Ik vergeet het.
Ik mis het.

Jammer.

Kus,
Roon