Lieve Mariek,

In die ringband met negatieven kwam ik ook een foto tegen van een etentje in het huis aan de Snaarmanslaan. Eerst mijn huis, later ons huis. Aan tafel zie je Jos en Helen en hun dochter Susan. Helen was een vriendin van jou. Susan is vier jaar, op de foto.

De dag nadat ik de foto zag, kreeg ik een mailtje van Helen. Toeval, want ik sprak Helen bijna nooit. Zij had een verzoek. Of ik Susan wilde helpen bij haar eindpresentatie van haar opleiding aan het AMFI (Amsterdam Fashion Institute). Zij had foto’s nodig van de kleding en stofjes die zij ontworpen en gemaakt had. Ik begreep dat ik niet de enige was van wie hulp gevraagd werd. Haar ouders en nog enkele andere mensen waren behoorlijk in de weer om Susan te helpen alles af te krijgen. De kleding die ik moest fotograferen zou gedragen worden door een model. Ik besloot te helpen, het leek mij leuk om te doen.

Op de dag van de fotoshoot verbouwde ik onze huiskamer. Bank tegen de muur, tafeltjes en stoelen aan de kant. Daarvoor in de plaats kwamen een witte achtergrond en een paar studiolampen. Een half uur voor de afgesproken tijd kwamen er drie dames binnen. Susan herkende ik makkelijk, ook al was het twintig jaar na het etentje en had ik haar alleen gezien toen ze klein was, ze leek precies op haar moeder. Daarnaast was daar Simone, het model en Serina, die er was om Susan te helpen.

We namen even tijd om koffie te drinken en wat krentenbollen te nuttigen. Op de juiste tijd kwam Jop aan. Hij ging een korte video maken van de kleding. Aardig druk in huis dus.

Het ging allemaal van een leien dakje. Vrij vlot fotografeerden we drie outfits. Na de kleding volgde nog een sessie met losse stofjes. Het waren er heel wat maar ook dat ging prima. De foto’s waren aardig gelukt en uiteindelijk is Susan geslaagd voor haar opleiding. De foto’s waren maar een kleine bijdrage aan het geheel maar het was wel leuk om die bijdrage te kunnen leveren.

Ondertussen heb ik ook voor Serina foto’s gemaakt van haar kinderkleding. Ook een leuke shoot, met een paar kinderen dit keer.

Nou Mariek, dit gebeurt allemaal in ons huis terwijl jij er niet bij bent. Ik moet de laatste dagen weer regelmatig aan je denken. Ik zou zo graag met je willen praten over ingewikkelde dingen in het leven, mijn leven. Ik realiseer mij weer dat je er niet meer bent, nooit meer. En dat dringt maar langzaam tot mij door. Tranen schieten steeds in mijn ogen als ik aan het ‘nooit meer’ denk.

Dikke kus,
Roon