Lieve Mariek,

Buiten
in de avondzon
met koffie
en een boek
tussen de afgevallen
knoppen van de
stokrozen.

Zittend op een krukje
rug tegen de muur
verschuil ik mij
tussen de bladzijden
en in het roeren van
de koffie.

Maar er is geen
ontkomen aan
buiten.

Stellen
veel stellen.

Ze zitten op een bankje in de tuin,
lopen hand in hand voorbij
praten met elkaar
lachen vrolijk
drinken wat
samen.

Voelen ze geluk
bij elkaar
nu
op dit
moment?

Samen kan
zo gewoon
worden.

Ik mis het
dat samen
dat uurtje
buiten
dat beetje praten
beetje koffie
beetje lezen.
Ik mis het erg
nu ik daar zo zit
maar toen
met jou
wist ik dat
nog niet.

Tja, Mariek, waardeloos hè. Die stellen neem ik niets kwalijk hoor, begrijp me goed. Maar ik mis het om mijn leven niet meer te delen. In gedachten zijn wij er soms nog wel, maar de realiteit is anders.

Ondertussen probeer ik mij ook met positievere dingen bezig te houden. Misschien weet je nog wel dat er in onze gang van dat mooie licht naar binnen viel, door het matglas daar. Ik maakte er laatst twee portretten en die bevielen zo goed dat ik besloot er wat meer mee te doen. Ik ben nog in de aanloopfase en heb een aantal mensen gevraagd om voor mij te poseren, zodat ik mijn website kan vullen met voorbeelden. Maar ik hoop dat de foto’s indruk genoeg maken en belangstelling wekken van andere mensen om ook zo’n portret te laten maken. Ik krijg goede reacties op de portretten die ik tot nu toe gemaakt heb, dus dat gaat de goede kant op.

Hier staan ze, als je niet al meegekeken hebt (en voor de andere lezers natuurlijk).

Veel liefs en een dikke kus,
Roon