Lieve Mariek,

Vandaag, naast een zelfportret, ook een zelfgedicht. Het voelt heel kwetsbaar om te doen maar blijkbaar is de tijd gekomen om toch meer van mijzelf te gaan laten zien. Ik voel wat zachte drang van binnenuit, om dat te doen. Over jou schrijven en wat dat met mij doet, vind ik niet zo lastig. Maar een foto van mijzelf plaatsen en het over mijzelf hebben, over de dingen die verborgen liggen achter mijn gezicht, dat is pittig. En ik kan het ook gewoon niet doen, dat begrijp ik wel, maar blijkbaar is het nodig om wat verder te komen, in dit proces van rouw en misschien wel in mijn leven.

Vanbinnen

Lang kijk ik naar
deze foto,
meer dan ik ooit
naar mijzelf keek.

Dat gezicht
wat zit erachter?

Is het daar binnen
net zo rustig
als buiten?

Makkelijk uren
op een computer.
Moeilijk in de rij
bij een kassa.

Rustig wandelen
met druk hoofd.
Snel geïrriteerd
bij kleine dingen.

Dekbed in hoes
bijvoorbeeld.

Bergen zien waar
viaducten zijn.

Verdriet buiten
net zo zichtbaar
als binnen?

Tranen vaak
onzichtbaar stil
alleen.

Nooit heel kwaad,
nooit schreeuwen
van de pijn
achter die
rust,
nooit schokschouderen
janken, slaan, schoppen
van rouw.

Alles
vooral
binnen
houden.

Niet omdat dat moet
of ik het wil
maar omdat het
zo werkt
bij mij.

Vroeger als kind
soms heel driftig
maar dat ergens
verloren in de
tijd.

Jammer wel.

Een rustige man,
55 jaar
onbegrijpelijk oud al
in jaren.

Binnen te jong
eigenlijk.
Hoe leiden mensen bedrijven
besturen ze landen
opereren ze harten
op deze leeftijd
en jonger?

Te jong
maar toch meer
levenservaring
dan gewenst.

Het leven lijkt mij
te overkomen.
Krijg moeilijk grip
op wie ik ben
wat ik kan.

Misschien kalm
van buiten maar
mijn huid toont de
onrust die binnen
vastloopt.

Te kwetsbaar nog
voor een foto
van mijzelf
in kleur.

Ronald.