Lieve Mariek,

Ik had het je nog niet eens verteld. Op dit moment hangt er een foto van mij in het Gemeentemuseum van Den Haag. Een foto die ik gemaakt heb bedoel ik hoor, niet een waar ik opsta. Samen met negen andere mensen heb ik een prijs gewonnen in een fotowedstrijd van het museum.

De wedstrijd was verbonden aan de expositie ‘Rumoer in de stad’. Foto’s op Instagram, met de hashtag (dat hekje, weet je wel #) ‘stadinbeeld’, deden vanzelf mee aan de wedstrijd. Ik zette die hashtag bij al mijn straatfoto’s en opeens had ik gewonnen.

Dat mijn foto nu in het museum hangt is de prijs. De expositie duurt nog tot en met 5 november. Afgelopen zondag was ik met Cécile naar Den Haag. We hebben onlangs afgesproken dat we iedere maand iets gaan doen op cultureel gebied. Vorige maand waren we naar het Rijksmuseum, nu naar een paar plekken in Den Haag.

Ooit waren jullie, Roline, Cécile en jij, op weg naar het Eschermuseum. Onderweg zouden jullie Lydia oppikken en dan doorrijden naar de residentie. Autopech gooide roet in het eten maar jullie hadden evengoed een leuke dag (het hele verhaal staat hier). Maar Escher werd niet bereikt.

Eerder dit jaar was ik daar met Ilse en nu met Cécile. Zij wilde toch graag even kijken. Maar eenmaal in het museum had ze een dubbel gevoel bij dit bezoek; jij was er niet en dit hoorde eigenlijk een uitstapje met jou te zijn. Dus we zijn niet al te lang gebleven.

We stapten op onze OV-fiets en reden naar het museum. Het was een zomerse dag, midden in oktober notabene. We hadden ons best moeten doen om in Den Haag te komen. Een aaneenschakeling van niet rijdende treinen, afgesloten parkeerplaatsen, gemiste bussen en onbereikbare OV-fietsen. Maar uiteindelijk kregen we vervoer te pakken en nu fietsten we bij aangename temperatuur naar het museum.

Eerst een broodje op de mooie binnenplaats en toen op zoek naar mijn foto. Ja hoor, daar hing hij. En zeker niet verstopt. Een beetje onwerkelijk, die mij zo bekende foto in een museum te zien. Ik maakte een paar foto’s van de foto. We hingen daar even rond. Zouden mensen aan mij kunnen zien dat die foto van mij was? Waarschijnlijk niet.

Dit is maar het begin hè. Er moet tenslotte ook nog eens een hele zaal vol komen te hangen met mijn foto’s.

Ik kon het niet laten om Cécile ook nog even op de foto te zetten op een plekje met mooi licht. Niet veel veranderd hè.

Na dit museum nog even door naar het gebouw ernaast. Het fotomuseum. Daar was een leuke expositie van Hans Eijkelboom. De foto’s gaan over identiteit. De fotograaf heeft veel originele ideeën op dat gebied uitgewerkt in fotoreportages.

Het was een leuke dag.

Kus,
Ronald