Lieve Mariek,
Af en toe als ik de kamer binnenloop ’s ochtends kijk ik nog naar de plek waar je lag. Dan denk ik in een flits even dat je er nog bent. Raar is dat.
Met Ilse naar Corbijn geweest. Het was een mooie expositie en een lekkere dag maar niet hetzelfde. Ik ben het laatste jaar regelmatig met mijn zus op stap geweest maar ik kwam altijd weer thuis bij jou, ’s avonds. Nu gaat het de hele tijd door mijn hoofd dat ik bij niemand thuiskom.
Vandaag net zoiets. Ik was met Cécile, Roline en Lydia naar Huize Glory om onze kadobon op te maken. We kwamen een heel eind in de goede richting. Ze serveren daar lekkere dingen. We zijn de uitzichttoren ingeklommen waar het vooral vergane glorie is maar het uitzicht prachtig. Daarna nog een stuk langs de zee gewandeld. Een mooie dag maar ondanks het gezelschap voelde ik me op een gegeven moment toch alleen. En ik ben verre van alleen, met al die lieve mensen om mij heen maar het is anders nu. Het verschil is dat ik me bij jou nooit alleen voelde. Nergens, ook niet als ik ergens alleen was of met andere mensen. Ik wist dat jij er weer zou zijn, vroeg of laat. En ik kan me nog steeds niet voorstellen eigenlijk dat dat nooit meer zo zal zijn. Roline zei vandaag ook al dat ze het nu wel weer mooi geweest vond. Ja, je vriendinnen hebben het ook niet makkelijk Mariek. Dit is een pittige opgave.
Univé trekt zich er overigens niets van aan dat jij overleden bent. Ik heb het gemeld, de polissen zijn aangepast maar die sturen ze dan toch nog rustig naar jou om ze even te controleren. En dan staat er op dat de polis veranderd is in verband met overlijden. Grappige mensen daar (update: ze hebben excuses aangeboden).
Vorige week heb ik de brieven uitgedeeld die je geschreven hebt. Ik heb er twee gelezen (met toestemming). Mooi hoor. Gisteren was Chantal hier op de koffie. Ze heeft op school een hoekje voor je ingericht. En het plan is opgevat om een Japanse Sierkers te planten met mooie symboliek en daar dan een bankje bij. Hij bloeit in april en wordt zo beschreven: “Uitbundige doch tere schoonheid welke van korte duur is maar het hart warmte en vreugde schenkt, met de wetenschap dat het weer zal terugkomen, in grotere getale”
Dat gaat over jou toch?
Joep was vrijdag bij je vader. “Hé Joep, moet je optreden?”, was het eerste dat je vader zei. Bijzonder dat hij hem zo herkende. Ze hadden een leuke ontmoeting.
Volgende keer meer.
Kus,
Ronald