Lieve Mariek,
De ene dag loopt over in de volgende. Het is alweer drie weken geleden. Wat heb ik allemaal gedaan in de tussentijd. Het is lastig terug te halen. Ik spreek veel mensen de laatste tijd. Eten bij Lydia en de mannen, eten bij Ineke met Tim en gezin, eten bij Tim en Mar, koffie bij David en Yvonne, een toevallige lunch bij Remko en Anita. Het lijkt veel voor een week maar het is ook prettig om over jou te kunnen praten. Want denk niet dat je weg bent. Je bent de laatste dagen meer dan ooit in mijn gedachten. Bij alles van jou schieten de tranen in mijn ogen. Dat had ik vorige week niet. Hoe langer ik je niet zie hoe meer ik begin te begrijpen dat je echt niet meer terugkomt. Je bent al langer alleen van huis dan je ooit geweest bent. Een weekje vond ik wel te doen, alles is eigenlijk wel te doen, denk ik nu, als je maar weer een keer hier naast me op de bank zou zitten. Dat gaat niet gebeuren hè?
Nee, je hoeft het niet te zeggen, diep van binnen weet ik het wel. Vrijdag was ik bij dokter Alex. Had ik al gezegd hoeveel steun we aan hem hadden? Maar dat weet je zelf waarschijnlijk ook nog wel. Je zei één van die laatste keren nog tegen hem dat je het zo fijn vond dat hij er was. Hij was ook geraakt door je overlijden. Hij had je natuurlijk al een jaar begeleid met de injecties iedere maand. En iedere dag de laatste dagen. We hadden een prettig gesprek.
Ik ga ook eens wat doen aan die benauwdheid van mij. Dat is al meer dan een jaar erger dan daarvoor. Met pieken en dalen. Over twee weken moet ik een longfunctietest doen. Kijken hoe het gesteld is met die dingen. En dan eventueel nieuwe medicijnen. Het wordt wel tijd want ik ben te kortademig.
Oh ja, dat moet ik natuurlijk ook vertellen. Ik ben je nalatenschap aan het uitdelen. Het is best leuk om een beetje voor Sinterklaas te spelen. Mensen zijn ontroerd door wat jij ze geeft. Sepp en Bessel hebben de ‘cadeautjes’ ook ontvangen. Bessel ging meteen z’n koptelefoon zoeken om aan te sluiten op de iPod. Ik had jouw muziek er nog op laten staan. Sepp was erg blij met de camera. Hij ging gelijk foto’s en filmpjes maken. Een schot in de roos, denk ik.
Gisteren heb ik gekookt voor Eg en Ciel. Ze waren een weekendje in Frankrijk geweest. Zoals altijd weer gezellig gegeten. Maar we missen jouw inbreng wel heel erg.
Nou lief, dat was het even. Ik schrijf je later weer. Ik brand een lichtje voor je, zoals jij dat altijd deed voor anderen.
Dikke kus,
Roon
Lieve Ronald,
Wat een prachtig en ook “moedig” initiatief om alles wat je voelt en denkt en doet op te schrijven in je brieven aan Mariek.
Het geeft inderdaad het gevoel , dat ze dicht bij je is en hoogstwaarschijnlijk is ze dat ook.
In Nederland keek ik regelmatig naar Derek Ogilvy en hij liet mensen vaak ervaren dat hun geliefden , die niet meer op aarde waren , zich toch aan hun nabestaanden kenbaar maakten. Zoals je zelf zegt, ik moet het eerst zien en ervaren. Mariek was een sterke persoonlijkheid , die haar stempel heeft gedrukt door te zijn, wie ze was en datgene deed, waar ze achterstond. Van Mensen zoals Mariek kun je heel veel verwachten en dat zou mooi zijn. Lieve groet Joke
Het grappige is dat Mariek altijd Derek Ogilvy nadeed en niet op een flatteuze manier. Met een schots accent zei ze dan:” I sense a person”.
Daarbij wil ik niets afdoen aan jou reactie hoor maar juist Derek vond Marieke niet zo geloofwaardig.
Ronald,
Veel van jouw teksten zouden door mij geschreven kunnen zijn. Ik ervoer (mijn spellingscontrole accepteerde ervaarde niet ) dezelfde gevoelens al jij en nu nog 7 maanden later heb ik nog steeds enerzijds het gevoel “dat moet ik tegen Dora vertellen” en anderzijds het idee, dat ze nog steeds om me heen is.
Ik ben blij met je initiatief, het is voor mij ook een steuntje in de rug.
Groeten
Pap
Dank je Ronald Dat je dit met ons wil delen.