Lieve Mariek,

Het is alweer dinsdag vandaag. Dat longfunctie-onderzoek is volgende week maar vorige week was ik zo benauwd dat ik toch maar weer naar de dokter ben geweest. Ze hoorde niks afwijkends aan mijn longen maar wilde het zekere voor het onzekere nemen. Dus bloedprikken om longontsteking uit te sluiten. Wel raar hoor, daar zat ik dan in de Hofstaete, waar wij eerder dit jaar ook waren toen jij bloed moest laten prikken. Herinneringen kunnen ieder moment opduiken.

Als afleiding ben ik bezig een nieuw boekje in elkaar te zetten met de gedichten en foto’s die ik maakte. Moet ik nu een deel 2 maken of gewoon een compleet deel. Of allebei. Ik ben er nog niet uit maar ik neig naar het eerste. Wat vind jij? Dat zou ik je graag vragen. Alles zelf beslissen, het is wel even wennen.

Vrijdag de uitslag van het bloedprikken. Geen longontsteking. Wel medicijnen tegen de astma. Ontstekingsremmer die de bronchitis/astma terug moet dringen. Klinkt een beetje tegenstrijdig natuurlijk, geen longontsteking maar wel ontstekingsremmer. Maar astma zorgt voor kleine ontstekingen in de luchtwegen waardoor die vernauwen. Het duurt even voor de medicijnen werken maar hopelijk wordt het dan beter. Ik had gehoopt voorlopig even verlost te zijn van de medische wereld maar helaas, dat zit er nog niet in. Het gaat trouwens wel al beter.

Ik vergeet het belangrijkste bijna. Donderdag ben ik met Cécile bij je op school geweest. Chantal, Anne-Marie en Diana hebben een hoekje ingericht met foto’s van jou, een aantal kaarten en een boek waar kinderen en ouders iets aan jou kunnen schrijven. Het was prettig even daar te zijn. We spraken wat collega’s en ik realiseerde me toen pas goed hoe hard het ook op school is aangekomen. Heel logisch natuurlijk want school was toch je tweede huis. Je was daar heel vaak en je bent overal aanwezig, net als thuis. Er stond een flipover in de koffiekamer met daarop de tekst: “Marieke jij bent de beste!”. Geschreven door een leerling, bewaard door je collega’s. Eén van de foto’s van het oude meesters project stond er ook. Die ene waar jij op staat met de dochter van Michel. En een kaarsje erbij natuurlijk. We hebben ook meteen even gekeken waar het boompje komt. Mooi plekje hoor. Het duurt nog eventjes maar het gaat er wel van komen.

De vriendenclub was hier zaterdag te lunchen, al vertrok Cécile hals over kop om ijs te gaan verkopen toen het opeens mooi weer werd. Het was prettig om ze te zien.

Zaterdag ben ik jarig Mariek. Dat weet je natuurlijk wel maar het lijkt me zo raar. Jarig zonder dat jij erbij bent. Ik hoop dat het een beetje lukt. We zijn ’s avonds weer bij elkaar met de vrienden. Tim heeft de hulptroepen van de laatste week en daarna uitgenodigd. En zijn moeder ingeschakeld om een rijsttafel te maken. Lekker hoor. Doe maar op mijn verjaardag, zei ik. Dan hoef ik zelf niet te bedenken wat ik moet, die dag.

Deze week kreeg ik een mailtje van iemand uit de familie. Ze heeft borstkanker, weet ze sinds kort. Het leven gaat maar door, ook op manieren die je niemand toewenst.

Nou meissie, genoeg geschreven. Vier weken is het nu en ik kan niet zeggen dat het beter wordt, al had ik vandaag een aardige dag.

Ik heb je zo lief,
Roon