Lieve Mariek,

Vandaag maar eens een wat luchtiger verhaal. Het speelt zich af op 3 maart 2015. Een jaar en een dag geleden.

Ergens halverwege de ochtend kreeg ik een telefoontje van je. Ik hoorde je naam en je had het over ‘pech’ en ‘langs de kant’ van de weg. Voor de rest verstond ik er niets van. Je was totaal hyperdepieper. ‘Mariek, Mariek, Mariek, rustig, rustig, rustig, praat nou rustig’, probeerde ik tot je door te dringen. Maar terwijl je met mij praatte was je ook nog met andere mensen in contact. Je wist mij snel ongerust te krijgen. Opeens leek je te beseffen dat je ook met mij aan het bellen was en begon je uit te leggen wat er aan de hand was.

Jullie hadden pech gekregen midden op de snelweg, vlak bij Leiden. Cécile had de auto koelbloedig naar de kant gestuurd en daar stonden jullie. Van de ANWB, die jij gebeld had, moesten jij, Roline en Cécile achter de vangrail gaan staan. Jij stribbelde geloof ik nog even tegen omdat het slecht weer was. Maar toen je duidelijk werd waarom dat moest heb je het toch gedaan. Volgens mij belde je mij daar vandaan. Er was ondertussen politie bij, een aantrekkelijke motoragent geloof ik, die zich over jullie ontfermde. Hij hielp jullie met het oversteken van een afrit terwijl er geen verkeer aankwam. Van dat soort dingen. Jullie konden schuilen voor de elementen achter een geluidsscherm. En dat was nodig ook want het waaide hard en het hagelde af en toe.

Ik had met je te doen. Dat je daar moest staan met jouw slechte gezondheid. Maar je klonk alsof je één van de beste dagen van de laatste tijd had. Het ging een flinke duit kosten, dat was wel duidelijk maar het was het helemaal waard om jou zo vrolijk te horen. De auto werd uiteindelijk afgevoerd, naar de dichtsbijzijnde parkeerplaats. Tijdens dit ritje zaten jullie in de auto achterop de vrachtwagen. Er was geen ruimte genoeg in de cabine. Wel zo rustig voor de chauffeur waarschijnlijk.

Vervolgens bleek er bij die parkeerplaats een restaurant te zijn dus opeens konden jullie heerlijk warm aan de koffie om te wachten op een meneer van de wegenwacht. Die bleek niet erg communicatief ingesteld en mopperde een vraag richting jou: ‘Wie heeft die thermostaat daar geplaatst’. Tja. ‘Als u mij niet nodig heeft ga ik weer naar binnen’, zei je tegen hem. En je ging weer lekker naar binnen.

Jullie werden door een grotere vrachtwagen opgehaald, die de auto naar onze garage in Langedijk zou vervoeren. Nu zaten jullie als een stel giebelende schoolmeiden in de cabine. Jullie werden afgezet bij een verhuurbedrijf en kregen een gloednieuwe auto mee om verder te gaan. Ondertussen hadden jullie steeds contact met Lydia, die als laatste opgehaald zou worden.

Want wat waren jullie eigenlijk aan het doen? Op je verjaardag had je dit uitstapje gekregen. Met je drie vriendinnen naar de Eschertentoonstelling in Den Haag. Jij wilde daar graag heen. Dit uitstapje was al een paar keer uitgesteld maar nu was het zover. Je had er veel zin in. Rolstoel achterin de auto en op stap.

Maar alle pechperikelen waren enerverend genoeg. Lydia werd niet opghaald maar daarovoor in de plaats lunchten jullie bij haar thuis. Jij sliep waarschijnlijk nog eventjes en daarna weer naar huis, in de vervangende auto.

Uiteindelijk ben je nooit bij Escher geweest, het kwam er niet meer van. Maar het mooie is dat je ondanks de pech zo’n geweldige dag had, dat een bezoek aan de tentoonstelling daar nooit tegenop had gekund. En daar ben ik nog steeds blij om.

Liefs,
Roon

Foto’s zijn van Cécile.