Selecteer een pagina

Nou Marieke,

De eerste maand zit erop. Snel of langzaam zijn begrippen die niet echt meer passen. Die eerste week dat er zoveel geregeld moest worden lijkt een eeuwigheid geleden. Maar een maand is nog helemaal niet zo lang. Det tijd is ongrijpbaar geworden.

Vorige week woensdag was ik bij je achternicht Saskia op de koffie. Iedere keer als ik iemand opnoem van jouw familie vraagt iemand van onze vrienden wie dat dan is. Ik heb nu maar gezegd dat, behalve als ik het tegendeel beweer, iedereen een neef of nicht van Ben is, want daar komt het wel op neer. Ook al zijn de meeste daarvan van onze generatie. In ieder geval was het gezellig. We hebben door de Jordaan gewandeld en over jou gepraat natuurlijk. In het Westerpark, waar de studio van DWDD staat, hebben we geluncht. Saskia heeft de hele tijd de oorbellen gedragen die jij voor haar meegegeven had. Zo lopen er steeds meer mensen met sieraden van jou rond.

Zaterdag was ik jarig zoals je weet. Het is sowieso raar wakker worden zonder jou maar op deze dag helemaal. Mijn vader, Ilse en Egbert kwamen ‘s ochtends op de koffie. We hebben lekker zitten praten. ‘s Avonds waren we bij Tim. De drie vriendinnen met man, Ilse met Kees en Ineke. De jongens waren er eerst niet bij, die bleken een hut te hebben. Niet de meest gebruikelijke. Ze lagen met z’n tweeën, en de iPad, in de kofferbak van de auto. Met wat fantasie kom je een heel eind. Je moeder had een heerlijke rijsttafel gemaakt. Veel, zoals gebruikelijk.

Ondanks alle goede ingrediënten van deze avond voelde het niet zoals ik mij had voorgesteld. Het was gezellig maar ik voelde mij erg alleen. Iedereen zit daar met z’n eigen verdriet maar ook, behalve je moeder, met een partner. Ik niet. Jij was er niet bij terwijl je zo bij dit gezelschap hoort. Dat is maar moeilijk te accepteren hoor Mariek. Dat lukt niet zomaar. Ik sluit me niet op in huis maar het valt niet altijd mee om ergens anders te zijn.

Zondagochtend belde Mar. Of ik met Tim en haar meeging wandelen. Daarna koffie en gebak, voor mijn verjaardag. Goed idee. Het was heel matig weer maar gelukkig meestal droog en goed uitwaaiweer. We liepen bij Il Primo de duinen in en dan een rondje de waterleidingduinen door. Op de terugweg zagen we het paadje naar Blooming. Jij hebt daar ook eens over verteld. Dat je met Roline aan het wandelen was en dat je bij een conferentieoord kwam met een grote vijver. Dat was dit paadje dus, dat je toen gelopen hebt. Nou ja, het is een kleinigheid maar ik vond het toch leuk daar te even te zijn. Het was een prettige middag.

En dan vandaag. Samen met Cécile ben ik vanmiddag naar het crematorium gereden en we hebben daar jouw as opgehaald. Het was prettig dat Monica er was. Dat maakt het toch persoonlijker. We kregen uitleg over het hele proces en de urn kwam op tafel. Er blijft best veel as over hoor. Daarna moest ik wat papieren tekenen en ging de urn in een mooie doos. En nu sta je hier, thuis. Het doet me toch weer meer dan ik verwacht had. Ook al is het maar een hoopje as, het is toch jouw as. En het voelt goed dat die as nu hier is. Je was een maandje weg maar nu ben je er weer een beetje. Een klein hoekje van de grote leegte is vandaag opgevuld.

Liefs, Roon