Selecteer een pagina

Lieve Mariek,

Ik zal het maar
eerlijk zeggen
want ik voel me een
beetje schuldig omdat
ik afgelopen week
niet steeds aan jou
heb gedacht.
Helemaal per ongeluk
zonder dat ik het
wilde was ik een
tijdje in het nu.
Toen.

Tot er iemand zomaar
een deuntje Einaudi speelde
op een piano op het strand
bij Den Haag.
Het bracht jou weer bij mij
toen.
In het nu.

Ik wil niet niet aan
je denken maar het gebeurt
soms toch
even.
Goed denk ik
waarschijnlijk
even rust.

Want ik wil nog zo
verdrietig zijn,
nog zo lang stil staan,
nog zoveel tranen laten
lopen tot ik echt begrijp
dat ik jou nooit
meer vast zal kunnen
houden alleen
nog in mijn
hoofd.

Maar wat is
daar nou
aan.

 

Liefs,
Roon