Lieve Mariek,
Een gedicht weer.
Willen werken
maar niet kunnen.
Willen slapen
maar niet kunnen.
Willen schreeuwen
maar niet kunnen.
Hartverscheurend huilen
maar niet echt kunnen.
Jou willen
zien
ruiken
aanraken
horen
voelen
kussen
maar niet kunnen.
Je iets vragen
maar niet kunnen.
je alles vertellen
maar niet kunnen.
je verzorgen
voor je koken
maar niet meer kunnen.
Je horen
zingen
lachen
huilen
telefoneren
maar niet kunnen.
Je zien
zitten
werken
lezen
luisteren
slapen
maar niet kunnen.
Samen willen delen
maar niet kunnen.
Samen willen beslissen
maar niet kunnen.
Samen willen
eten
slapen
vrijen
praten
huilen
lopen
fietsen
maar niet kunnen.
Willen willen
maar niet kunnen.
Zoveel niet kunnen.
Mijn rouw
om jou.
Roon
Lieve Ronald,
Je hebt met zoveel “eenvoudige” woorden je verdriet weer beschreven.
In de alledaagse dingen voel je het gemis en het immense verdriet.
Ik kan slechts met je meeleven en voel daarbij ook het gemis, het niet meer kunnen praten, mailen etc met die voor mij zo dierbare vriendin – collega Marieke.
Je pense a toi et a bientot.
Joke
Ronald, voor de zoveelste keer weer heb jij je verdriet verwoord. Ik krijg er iedere keer weer een brok van in mijn keel, zoals jij je verdriet kan verwoorden. Dat vind ik heel goed van jou, deze uitlaatklep.
Mooi dat je ons blijft betrekken bij die schrijnende lege plek. Ontroerend om te lezen. Ik zou ook graag een keer naar je luisteren.