Lieve Mariek,

Vandaag 21 jaar geleden, op 8 oktober, belde jij bij mij aan rond etenstijd. In de Snaarmanslaan. We kenden elkaar van volleybal. Recreatief volleybal bij buurthuis de Eenhoorn. Een leuke groep mensen waar mooie vriendschappen zijn ontstaan. Een of twee weken eerder hadden wij een wedstrijdje in Heiloo. Ook wedstrijdjes kunnen recreatief zijn tenslotte. Ik was op de motor met Egbert achterop.

Op een gegeven moment zaten wij aan de kant naar de wedstrijd te kijken. Je legde even je hoofd op mijn schouder. Gewoon, een gebaar. Maar dat gebaar duurde wat langer dan zo’n gebaar hoort te duren. Hmm, wat is dit, dacht ik. Het moment ging ook weer voorbij. Na de wedstrijd zei jij dat je terug wel achterop wilde. Egbert vond het prima. Ik kreeg het wat warmer.

Zo gezegd zo gedaan. Het was aangenaam, met jou dicht tegen mij aan naar huis terug te rijden. Ik zette je af op het Verdronkenoord, waar je woonde. Het was een beetje kort ritje, dat wel. Er hing iets in de lucht maar jij had een vriend, dus we zeiden elkaar gedag en ik reed verder naar huis.

Later die week heb ik toch al mijn moed verzameld en je opgebeld. Gevraagd of je bij mij wilde eten. Onschuldig genoeg, dacht ik toen. En je zei ja.

Ik maakte mijn beproefde macaronischotel (merkwaardig genoeg hebben we die later niet veel meer gegeten). We aten en bleken veel gespreksstof te hebben. De avond vloog voorbij. Samen afwassen. Jij spoelde alles eerst af terwijl ik op het aanrecht zat te kijken. Het voelde allemaal zo vertrouwd. Hierna ging je weer naar huis maar het leven was niet meer hetzelfde. De week hierna schreven we elkaar iedere dag. Ik gooide voor ik naar mijn werk ging een brief in de bus bij jou. De volgende dag kwam er alweer eentje terug. Jij zette een punt achter je relatie (die al aan het aflopen was) want er was geen houden meer aan. Op 16 oktober was het ‘aan’ en de rest is geschiedenis, zoals ze zeggen.

Het ging met ups en downs natuurlijk, zoals een relatie gaat. Maar met toch veel meer ups dan downs, in ons geval. Wat ben ik blij dat ik je toen gevraagd heb Mariek. Ik was daar niet goed in maar heb het toch doorgezet. Waarschijnlijk was het anders ook nog wel goed gekomen, gezien het motorritje, maar het voelt goed zoals het gelopen is.

Maar goed, dit weet jij natuurlijk allemaal, want je was erbij. Maar wat ik eigenlijk zeggen wil: het was een prachtig leven samen, Mariek, alleen die laatste ‘down’ hakt er behoorlijk in, dat wel.

Kus,
Roon.