Lieve Mariek,

Ik was in Parijs de afgelopen week. Met mijn zus. Het was leuk maar riep ook veel herinneringen op. Ik heb een gedicht voor je gemaakt. Het gaat niet over Parijs met Ilse maar het gaat over leven zonder jou.

Twintig jaar geleden alweer
mijn lief, liepen we samen
door Parijs.
Iets meer dan een
half jaar bij elkaar.

We moesten nog ontdekken
of we dat konden
samen
weg.

Ik had reiservaring
jij sprak Frans.
We redden ons
heel aardig.

Meer steden volgden
maar dit bleef
onze eerste.

Nu loop ik daar weer Mariek
zonder jou
ben ik bang en
God, wat mis ik je.

Ik besef weer heel erg
dat jouw dood ook hier
een eind aan heeft
gemaakt.

We slenteren niet meer
hand in hand door
prachtige steden.

We zoenen niet meer onder
Eiffeltorens of op
Spaanse pleinen.

Ik voel geen hand meer
op mijn rug of een aai
door mijn haar
rustig zittend in
een park.

Geen kneepjes meer in
mijn hand als het
even spannend
is.

We zullen niet meer samen
lachen om onbenullige dingen
om ons heen.

Ik zal nooit meer
voelen
weten
vertrouwen
jij en ik.

Ik hou mij vast aan
mijn camera om mij
door steden en dagen
te loodsen.
Soms een stevige rots
vaak een strohalm met
weinig houvast.

Want even alleen
dwalen mijn gedachten
altijd weer naar jou
vinden herinneringen
voelen jouw adem
die er niet meer
is.

Ik kan je koesteren
in gedachten
mijn lief
ik blijf je missen
in het
echt.

Dikke kus,
Roon.