Lieve Mariek,
Er is
zo blijkt
een tempo
in het opruimen
van jouw spullen.
Op de ochtend
van je crematie
haalde ik alle
kankermedicijnen
uit de keukenla.
Weg ermee.
Later haalde ik je
jassen van de
kapstok
stopte alles
in de kast
boven.
Verder weg lukt
nog niet.
Je fiets ging
van de werkplaats
naar de schuur.
Uit het zicht.
Je schoenen
verdwenen
naar boven
bij je
kleren.
Je schaatsen en
bergschoenen
zijn nu bij
Imme.
Vorige week
de papierbak
bij je bureau.
Leeg.
Vandaag de
badkamerkast
met al die
spullen, luchtjes
medicijnen, Ladyshave
lippenstift, oogschaduw
en watjes.
Opgeruimd.
Het doet zeer bij
alles wat ik
pak bij alles wat ik
weggooi.
Maar week voor week
beetje bij beetje
ruim ik op.
Wees niet bang
Mariek
het zijn maar spullen.
Steeds meer van jou
bewaar ik in
mijzelf.
Kus,
Roon
God wat een prachtige laatste 3 regels van deze lieve en liefdevolle brief die zo open en ondubbelzinnig is geschreven. Kunst eigenlijk als je het mij vraagt. Je woorden, je herinneringen die zo beeldend zijn dat ieders hart opent zo stel ik mij voor. Dank. Dank voor het mee mogen lezen, voelen en zien. Rouwen is zo verdomd moeilijk he? “Je doet het goed” is wat in me opkomt 😉
Dank je wel voor deze mooie reactie Esther (ik heb de brief weer teruggevonden overigens, waar ik heel blij mee ben).
Zoals ik jouw bijzondere handgeschreven woorden koester. Ze ontroerden me, totaal verwonderd over het effect van mijn zeer gemeende woorden aan jou, aan Marieke. Het boekje ligt op een héél bijzondere plek in mijn atelier, zo voor het grijpen (zoals ik dat zo graag heb met spullen die me dierbaar zijn, me inspireren of gewoon omdat …). Het is een prachtige combinatie van harten-tekst en gevoels-beelden. Kunstige kunst als een pareltje op mijn bureaublad!
Hoi Esther, wat jij beschrijft gebeurt in ieder geval bij mij: hup, zo m’n hart in!
En Roon: wat mooi beschreven weer, man! Van de week vertelde je nog over de gevulde kast in de badkamer, en nu lees ik dat je het hebt ‘opgeruimd’. xx
Zo werkt dat ook, blijkt. Opeens vallen mij spullen van Mariek op die ergens liggen. En dan is de volgende stap er iets mee doen.
Wat prachtig weer verwoord, Ronald! Aan spullen kleven herinneringen en die herinneringen zullen altijd blijven. Om te koesteren. X
Zelfs in de badkamerkast stond van alles waar herinneringen aan zaten, al waren het maar de pilletjes tegen misselijkheid 😉
Lieve Ronald.
Opruimen is een van de moeilijkste dingen om te doen na het overlijden van je grote liefde Marieke. Als je twijfelt niet doen. Er komen nog zoveel gelegenheden om het te doen.Met grote bewonderi g voor jou.
Joke
Nee, klopt, ik gooi alleen iets weg als ik eraan toe ben.
Ken jullie niet maar wat schrijf je mooi en liefdevol! Door deze laatste zinnen denk ik dat ik ook afscheid kan gaan nemen van spullen van mijn vader waar ik “niks” aan heb maar toch bewaar want ze waren van hem. Prachtig hoe jij schrijft Ronald, leer jullie gewoon een beetje ” kennen” en dat bevalt goed. BEDANKT
Dank je wel Sabine, voor deze mooie reactie.
Zohee. Dat is weer heel wat, gegrepen met weinig woorden. Zoals jij dat kan. Ik zie het voor me en ben ontroerd, bewonder, huil even mee.
☺️
Lieve Ronald, als collega ‘mocht’ ik meedelen in vooral jouw verdriet. Immers, jij was ‘gewoon’ op kantoor in die bittere tijd die ‘eerste’ keer. Nu pas, na al jouw mooie, moedige woorden, besef ik dat er zoveel in jouw gedachten moet zijn geweest…ongeloof, verwarring en voor mij even met beide pootjes op de grond. Leef in het moment…en jij doet dat volgens mij heel goed. Knuffel!
Je verwoord zo ontzettend goed en liefdvol wat jezelf en velen met je voelen die een dierbare hebben verloren. Mij raak je er elke keer mee.
Sterkte, want zo’n verlies verwerken is bijna een onmogelijke opgave.
Dank je.
Beste Ronald, ik weet niet of je mij nog kent, maar wij hebben samen op RSG Noord-Kennemerland gezeten. Alleen de eerste klas, daarna ben ik van school gegaan. Ik kwam samen met Remco Vergaaij van de Lindenschool. Vanavond was ik zomaar weer eens aan het zoeken naar “oude bekenden” en ik ging eens op zoek naar Remco. Scrollend door zijn vrienden zag ik jouw naam staan. Ik ben erg goed in het onthouden van namen en gezichten en zo klikte ik ook bij jouw account aan.
Beetje kijken waar jij mee bezig bent. Toen zag ik jouw brieven aan Mariek. Ik heb er een paar gelezen en was geraakt hoe jij hier over schrijft. Maakte indruk, met een brok in de keel.
Ik ken Mariek niet, maar zij moet voor jou heel speciaal zijn. Dat maak ik op uit jouw brieven aan haar.
ik vroeg mij af, of ik zou reageren. Ik doe dit wel, zodat je ziet dat er ook zomaar eens oude klasgenoten voorbij kunnen komen, die jouw brieven dan kunnen lezen.
Ik ben niet zover in de brieven gaan lezen, dus ik weet niet sinds wanneer jij haar moet missen, maar ik wens je heel veel sterkte!
Vriendelijke groet van Johan Luik