Lieve Mariek,

Nadat alles rond jouw overlijden iets meer dan een jaar geleden was, heb ik maar eens moed gevat om iets aan de tuin te doen. Ik kan wel wachten totdat jij het doet of de kaboutertjes, maar dat gebeurt niet. Ik wachtte niet alleen op moed maar ook op mooi weer. Ik wil wel het nuttige met het aangename combineren. Onkruid uit de grond te trekken terwijl het koud is en/of regent, daar zie ik helemaal de lol niet van in. En wat is onkruid, ook een goede vraag.

Ik ben begonnen met iets weg te halen waarvan ik later dacht dat dat misschien niet helemaal de bedoeling is (niet de bedoeling van jou, betekent dat…). Dus daar maar weer mee gestopt. Eerst maar eens zien hoe dat eruit gaat zien als het wat groter is. Vorig jaar in april heeft Egbert nog geholpen met de tuin. Je had wat aanwijzingen voor hem op papier gezet. Die heb ik nog, dus dat is een leidraad. Ondertussen heb ik toch al bijna een groene bak vol met overtollig groen. In mijn ogen dan hè. Ik hoor van allerlei mensen om mij heen dat ze ook maar wat doen en dat is een concept waar ik mij wel in kan vinden. Ik heb in ieder geval het idee dat ik de wildgroei een beetje onder controle kan krijgen. Ik ben er nog niet maar het lijkt niet meer zo hopeloos als twee weken terug.

Zoals je kunt lezen ging het vorige week wel goed. Anders was ik nooit in de tuin gaan werken. Maar zaterdag had ik opeens weer een k..dag. ’s Ochtends ging het nog wel aardig maar ’s middags had ik echt nergens meer zin in. Waar ging ik eigenlijk naartoe? Wat voor doel moest ik nastreven? Was er wel een doel? Ik wist het allemaal niet, had nergens zin in. Het voelt sowieso alsof ik zo goed en zo kwaad als het gaat de dagen om moet zien te krijgen, wachtend op betere tijden. Maar zaterdag kon ik niets bedenken wat mij daarbij kon helpen. Een rotgevoel. Merkwaardig genoeg kon ik wel een boek lezen, terwijl ik juist dat al in geen maanden gedaan heb. Geen geduld voor. Nou ja, dat was dan in ieder geval iets.

Zondag ging het weer iets beter, ik kreeg zelfs een idee om mijn magazine weer wat leven in te blazen. Een soort themanummer. Ik ben erover aan het denken. Eerst kijken of ik genoeg kan verzinnen dat aansluit bij dat thema. Maar er is in ieder geval weer een begin.

Maandag voelde ik me weer wat lekkerder. Ik ben gaan wandelen. Een flink stuk. En om tijdens het wandelen niet teveel na te gaan denken over de zin van het leven besloot ik een filmpje te maken van het rondje om. En dat hielp. Toen ik thuiskwam meteen aan het monteren gegaan (zie hieronder) en voor ik het wist was het tijd om bij onze vrienden te gaan eten. Gezellig weer natuurlijk, zoals altijd eigenlijk. Na het eten stookte Eg een vuurtje en we zaten daar lekker tot half elf. Maar dan mis ik je ook weer hoor. Samen in de vlammen staren. Luisteren naar jouw geanimeerde verhalen over school. Je lach. Want lachen kunnen we gelukkig nog altijd.

Dat was het Mariek, mijn week. Hoe was jouw week, zou ik bijna vragen.

Liefs,
Roon

https://vimeo.com/165893024