Lieve Mariek,

Za 02.21 zie ik op de klok van de laptop. Ik slaap bijna de hele week al slecht. Ga er steeds weer uit omdat ik lig te draaien. Geen idee wat de oorzaak is. Zo heb ik het lang niet gehad. Gelukkig kan ik langer blijven liggen.

Mijn online magazine, EvenBEELD, heb jij nog net meegepikt. De start ervan, de eerste versie van het eerste nummer. De tweede helemaal niet. En daarna begon ik aan de derde. Ik had een idee, ik wilde Michèle uit Rotterdam interviewen, een paar keer volgen bij haar bezigheden. Ik ben in Rotterdam geweest, heb foto’s gemaakt bij haar talkshow, wat heel leuk was. Maar daarna was het blanco. Was ik blanco. Ik had geen enkele inspiratie meer. Wist niet wat te maken. Ik had geen ideeën meer over te maken fotoreportages.

Het voelde een beetje ongemakkelijk. Was dit het dan, qua fotografie, want ik had ook niet zo’n zin. Het had allemaal niet zo’n zin. Dat gevoel had ik.

En opeens, een maand terug, denk ik, kreeg ik een woord in mijn hoofd. Kwetsbaarheid. Ik liep er een tijdje mee rond en het kwam steeds weer terug. Ik kreeg er beelden bij en ideeën. Ik betrok het op het magazine. Dit was wat voor het magazine. Niet rationeel reportages bedenken maar een blad maken vanuit hoe ik mij nu voel. Het begon weer een beetje te stromen. Ik ga Michèle niet interviewen over haar werk maar over haar kwetsbaarheid. Want dat ze af en toe kwetsbaar is, lees ik wel in haar stukjes op Facebook. En ze vond het een goed idee. Maar ze wilde een dubbelinterview. Zij gaat mij ook vragen stellen over mijn kwetsbaarheid. Spannend, maar het voelt goed.

En omdat ik mij zo kwetsbaar voel na jouw dood wilde ik daar nog meer mee doen. Foto’s maken van mensen die zich ook kwetsbaar voelen. Hun kwetsbaarheid in beeld proberen te krijgen. Voordat ik er teveel over na kon denken en het idee verwerpen, heb ik een oproep op Facebook geplaatst. Dinsdagavond om half acht was dat. Er kwamen een paar likes op. En de oproep zelf, die op mijn website staat, werd een paar keer bekeken. Zie je wel, dacht ik na een uurtje, slecht idee. Maar de volgende dag schreef Marieke van Dam er een mooi stukje over op haar tijdlijn, ondertussen was het de avond ervoor ook al een aantal keer gedeeld, en waren er nog een paar mensen die er aandacht aan besteden. Mensen met veel Facebookvrienden. En opeens kwamen er aanmeldingen binnen.

Nu is het zaterdag en heb ik ongeveer dertig aanmeldingen. De meeste mensen ken ik niet eens, en zij mij niet. Dat is bijzonder toch, dat zij hun kwetsbaarheid door mij willen laten fotograferen. Nou ja, misschien hebben ze mij een beetje leren kennen door mijn brieven aan jou te lezen, want die zijn ook veel bekeken deze week.

Het is allemaal weer erg dubbel Mariek. Ik mis je enorm en zou willen dat je het hele proces van dichtbij kon volgen, het resultaat kan zien. En aan de andere kant weet ik dat ik dit doe omdat ik zonder jou veel kwetsbaarder ben geworden en daarom hier aan ga beginnen. Dus doordat jij er niet meer bent krijg ik het idee voor een mooie serie en tegelijkertijd wil ik dat je erbij bent. Lastig.

Maar ik ga het doen, er is geen weg terug. Ik vind het reuze spannend maar daar zal ik niet de enige in zijn. De mensen die voor mijn camera komen zullen zich af en toe ook wel afvragen of het wel zo’n goed idee is. Maar we komen er samen vast wel uit. Ik hou je op de hoogte.

Za 02.55

Liefs,
Ronald