Lieve Mariek,

Gisteren zag ik een filmpje waar Vlieland in voor kwam. En ik moest denken aan vier jaar geleden. Wij waren daar toen. Ik was altijd van plan naar Amerika te gaan voor een week of twee, als ik vijftig werd. Maar budget gezien was Vlieland verstandiger. Stukken fietsen en wandelen. Naar de ondergaande zon kijken in een strandtent. Het was lekker daar en het vijftig worden ging pijnloos.

Nu ben ik 54 jaar. Jij nog altijd 47. Langzaam komt er meer tijd tussen onze levens. Maar het voelt alsof je samen met mij ouder wordt.

Ik had een goede week. Ik heb mooie gesprekken gevoerd met diverse mensen. Ik had het nog niet verteld maar ik ben ondertussen een paar keer bij een psycholoog geweest. Ik kon toch wel wat hulp gebruiken om weer een beetje op gang te komen. Jouw dood is hard aangekomen, dat heb je wel gemerkt, en heeft mijn leven ontwricht. De gesprekken zorgen ervoor dat het wat beter gaat. Ik begin in te zien dat het niet mis is wat er gebeurd is. Het gekke is dat toen ik er middenin stond, ik dat niet zo merkte. Natuurlijk wel dat je erg ziek was en dat het misschien wel verkeerd zou gaan. Maar er is niet zoveel keus, in zo’n geval. We moesten er mee om zien te gaan en ervan maken wat er van te maken viel.

En het liep slecht af, na een heftige laatste week. Wat een schok gaf die ik nog ervaar. En toch zag ik niet in hoe verschrikkelijk en ongewoon het is dit mee te maken. Ik had er nog niet van die kant naar gekeken. Maar nu praten we erover en kan ik zeggen dat dat zo was. Een jaar met ook allerlei goede en mooie dingen maar zeker een jaar waarin je steeds zieker werd en waarin er verschrikkelijke dingen met je gebeurden. En dat hardop zeggen werkt door in mijn onderbewuste. Ik ga mij er beter van voelen. Wonderlijk maar waar.

Maar het kan mij ook nog steeds plotseling aanvliegen. Vrijdag stond ik met alle verjaardagsboodschappen om mij heen, achter in de werkplaats, en toen vroeg ik mij af waar ik toch in hemelsnaam mee bezig was. Mijn verjaardag vieren zonder jou, wat had dat nou voor zin. De tranen sprongen weer in mijn ogen.

Maar zaterdag was het lekker weer, en ’s middags vierden we mijn verjaardag, heerlijk ontspannen buiten in de tuin. En het was prettig daarvan toch te kunnen genieten. Van al die lieve mensen die daar zaten.

Het verdriet is niet alleen bij mij. Je moeder kwam even langs om te zeggen dat ze het niet redde, mijn verjaardag, een slechte dag had, en meteen weer naar huis ging. Dat was ook zaterdagmiddag en dat maakt dat het nooit meer hetzelfde wordt. Je zal altijd heel erg gemist worden Mariek. Zo is het gewoon.

En Vlieland, het mooie Vlieland, waar wij vele keren geweest zijn. Ik weet niet of ik er ooit nog kom. Er liggen waarschijnlijk te veel herinneringen in het zand.

Dikke kus,
Roon