Lieve Mariek,

In 2013 kwamen we op het idee om een tijdschrift te gaan maken voor je moeder. We dachten ruim een jaar de tijd te hebben voor ze 70 werd. Dat bleek een misvatting. Ze werd in september 2013 al 70. We hadden maar een paar maanden. Interviews door jou, foto’s en vormgeving door mij en Tim.

Maar ons oorspronkelijke idee was een beetje anders. We wilden een tijdschrift maken en we hadden bedacht dat dat leuk zou zijn voor Cécile haar 50e verjaardag. We moesten alleen even opzoeken wanneer ze 50 zou worden. Hmm, in 2016 pas (sorry Ciel). Daarom ging dat niet door, dat duurde ons te lang. We kwamen erachter dat we niet zo goed op de hoogte waren van de leeftijden van de mensen om ons heen.

Nu is het 11 juli 2016. Cécile is jarig en gaf gisteravond een feestje in een koffiehuis in de stad. Het was gezellig en Cécile werd mooi in het zonnetje gezet.

Het gaat nog steeds aardig goed met mij maar een paar uur voor het feest vloog het mij aan. Dat ik naar dat feest ging zonder jou, dat klopte natuurlijk niet. Jouw andere twee vriendinnen waren ook uitgenodigd met hun man. De relatie van hen tot Cécile dat ben jij Mariek. Dus je was voor hun een beetje de missing link gisteren.

Ik ben wel gegaan maar ik vond het lastig opeens, terwijl ik er eerder zin in had. En ik hoor natuurlijk op de verjaardag van Cécile te zijn. Zij had in haar uitnodiging gezet dat ze als kado graag speeches en ‘stukjes’ wilde ontvangen. Dat was aardig gelukt. Er werden mooie en emotionele speeches gehouden. Ciel voelde zich erg gewaardeerd. Eerst had ik gedacht dat ook wel te kunnen maar van de week al leek het mij toch niet zo’n goed idee. Het is te emotioneel. Het zou toch ook over jou gaan. Dus ik heb nu maar wat opgeschreven. Geen verhaaltje, geen gedicht. Zinnen die bij elkaar en Cécile horen. Onze prachtige vriendin.

Lieve, lieve Cécile,

Steun en toeverlaat van Mariek
tijdens moeilijke uren in het
ziekenhuis.

Rots in de branding tijdens de
laatste weken wachten op
haar dood.

Enorme en vertrouwde hulp
bij het grotendeels regelen
van twee uitvaartbijeenkomsten.

Veilige opvang voor een man
zonder zijn vrouw.

Iedere maandag bij jullie eten.
Veel praten, zwijgen,
tot tranen aan toe lachen
ongegeneerd huilen
en begrijpen.

Warmer kan een
vriendschap niet
zijn.

Onuitgesproken
vanzelfsprekend
en toch zo
bijzonder.

Dat het nog lang
zo zal blijven.

Ronald