Lieve Mariek,

Op 17 mei plaatste ik een oproep op Facebook om mensen te vragen model te staan voor een bijzonder project. Ik wilde mensen kwetsbaar op de foto zetten, omdat dat ook zo dicht bij mij ligt (zie ook brief 52). De oproep werd enorm veel gedeeld, er waren mensen die bij het gedeelde bericht een mooie aanbeveling schreven omdat ze mij kennen en de aanmeldingen stroomden binnen, de eerste twee of drie dagen.

Nu, anderhalve maand later is het bijna klaar. Ik heb dertig mensen gefotografeerd, wat een onvoorstelbare hoeveelheid lijkt in die korte periode, als ik dat getal nu zie staan. Maar het ging eigenlijk vanzelf. De resultaten zullen over een paar weken te zien zijn. Je vriendin uit Leiden heb ik van de week gefotografeerd. Het is een mooie foto geworden, waar jij ook een aandeel in hebt.

En ik mag ondertussen wat zeggen over de cliffhanger waarmee ik je in brief 54 opzadelde.

Naar aanleiding van de oproep kreeg ik er ook wat Facebookvrienden bij. Eén dame kende ik van naam, Marca van den Broek, ik had haar website wel eens gezien. Maar een nevenactiviteit van haar was ik vergeten. En juist daarover kreeg ik al snel een berichtje. Vorig jaar had zij voor het eerst een soort TedTalks voor fotografen georganiseerd in Utrecht, ‘Talks about Photography’.

En tot mijn verrassing vroeg zij mij of ik interesse had om te komen spreken op de volgende editie, in september. Ze vertelde onder de indruk te zijn van wat ik laat zien in deze brieven en in mijn projecten.

Ik zei het al, ik viel bijna van de bank toen ik dat las. Hmm, spreken voor een zaal, met allemaal mensen erin, professionals uit de fotografiewereld nog wel. Hmm. Maar vijf minuten later wist ik wel dat dit een niet te missen kans was. Juist voor zo’n zaal met juist die mensen erin. Ik werd nu zomaar uit al die duizenden fotografen gepikt en een podium opgeduwd om te vertellen over wat ik maak.

Dit ga ik doen, dacht ik, en vroeg een dag bedenktijd. Het werden er twee en ik heb heel erg over het evenement nagedacht en dat ik daarvoor gevraagd werd, maar niet over of ik het zou doen, want dat wist ik al.

Afgelopen maandag zat Marca hier aan onze keukentafel en we hadden een leuk gesprek waarin ik mij liet ontvallen dat ik verbaal niet zo sterk ben. Ja, je hebt het over kwetsbaarheid of niet. Niet handig natuurlijk als je gevraagd wordt om tien minuten op een podium te praten. Dus daar vroeg ze wat over, maar we hebben besloten dat het doorgaat.

Elf september sta ik in Utrecht op een podium te vertellen over mijn project ‘Kwetsbaar’. En ik weet dat het gaat lukken want kwetsbaarheid, daar weet ik ondertussen wel wat van. En ik heb mooie foto’s om te laten zien van de lieve mensen die mij over hun kwetsbaarheid hebben verteld en het durfden te tonen.

De zenuwen zullen op gaan spelen maar ik heb er eigenlijk erg veel zin in.

Nog een (soort van) gedichtje tot slot van deze brief:

Kwetsbaar voel ik mij niet
bij al die mensen in huis
maar vooral alleen bij
de foto’s
thuis.

Want thuis daar
ben jij.
Je kijkt mee en vertelt
welke foto’s je
niets vindt
en welke
prachtig.

Ik hoor je in mijn hoofd
alleen je mooie stem krijg
ik niet meer helemaal
te pakken.

Ik merk dat onderweg zijn
goed voor mij is en
dat ik geniet van alle
ontmoetingen.

Onderweg naar afspraken
en naar een toekomst
die er een tijdje
niet was.

Ik heb weer hoop Mariek.
Dat is mooi toch?

Tranen vallen op tafel
geraakt door mijn
eigen woorden.

Liefs en een dikke kus,
Roon