Selecteer een pagina

Lieve Mariek,

Dat ik je iets wil zeggen
maar niet meer weet wat.
Dat ik je even wil voelen
maar niet meer weet hoe.
Dat ik tegen je wil praten
maar niet meer weet waar.
Dat ik je aan wil raken maar
je steeds mis.

Dat ik stukjes lees
van wat je hebt geschreven
over dagen dat we
ergens waren
waar ik nu wel met je
zou willen zijn.

Dat er dagen zijn
die goed voelen
dat er dagen zijn
die slecht gaan.
Dat je dan niet meer
achter mij staat voor
een steuntje
in mijn rug.

Dat er een middag was
met fijne mensen, inspiratie
en hoop in mijn
gedachten.

Dat er vrienden zijn
die jouw hart onder de riem
zo goed kunnen gebruiken.

Dat jouw mening op
school nog steeds
gevraagd wordt in
hoofden van je
collega’s.

Dat ik merk dat je moeder je
steeds meer mist.

Dat ik je even zou willen zien
maar met welke ogen.
Dat ik je stem zachtjes zou kunnen horen
fluisteren in mijn
oor.

Dat ik je welterusten zou kunnen kussen
voor één nachtje
niet voor een
heel leven.

Nou.
Dat dus.


Kus,

Roon