© foto: Kim Verhoef

Lieve Mariek,

Een samenvattend gedichtje.

Zo’n 120 slagen
sloeg mijn hart
per minuut.

De spreker voor mij
sprak woorden
voor anderen.

Ik deed niets
dan wachten op
16.00 uur.

Mijn naam klonk
door een zaal
vol namen.

Mensen blij dat
die van hen niet
zou klinken.

Ik pakte leesbril
en mijn papieren
houvast.

En begon jou te
laten zien in woord
en beeld.

Een beetje buiten mijzelf
zag ik je op een scherm
achter mij staan.

Tien minuten
verdwenen zomaar
in de middag.

Spanning vloeide weg,
opluchting liet op
zich wachten.

Het was gedaan,
ik zat weer en
luisterde verder.

Hier staat de uitgebreide versie samen met de tekst van mijn ‘Talk’. Later volgt er nog een filmpje.

Liefs,
Roon.