Hé Mariek,

Voor het eerst heb ik moeite om een brief aan je te schrijven. Ik wil het al twee weken maar ik kan geen begin vinden. Ik wil je zo graag vertellen dat het beter gaat met mij. Maar op het moment is dat niet zo, wat ook niet erg is. Soms ben ik zelfs een beetje bang dat het over is en dat wil ik eigenlijk niet. Maar ik hoef daar niet bang voor te zijn. Er komt altijd weer iets dat mij terugbrengt naar jou en van mij mag dat nog wel even duren. Ik heb er nu maar iets tussen een gedicht en een brief van gemaakt.

Ik reis door de tijd in mijn hoofd
probeer je te zien zoals je was
voor je kanker had.
Ik sluip stilletjes
langs deuren op mijn pad
naar vroeger.

Alles is er nog, in mijn hoofd
maar de kamers gaan dicht
langzaam, één voor één.
Ik wil niets verstoren nu
geen kiertjes door iets
wat ik per ongeluk denk.

Want het gaat beter
met de deuren dicht.

Maar waar deuren sluiten
gaan raampjes open.
Alles wat daar door komt
raakt mij diep van binnen.

Nog door jou gekocht
afwasmiddel dat opraakt.
Je wattenschijfjes in de
badkamer.

Naar de verjaardag van Lyd
rijden met Roline.
De topmaand voor mijn bedrijf.

Het lappen van de ramen
wat ik eigenlijk alleen
voor jou deed.

Een liedje op de radio.
Een geur in de tuin.

De ziekte van een vriend.

Het lezen van een recept
uit jouw map.
Een cappuccino hier aan tafel.

Opduikende filmpjes
van jou voor de klas.
Het spreken van je collega’s.

Een oude vriendin die komt horen
wat er precies met jou is gebeurd.

Je 49e verjaardag die nadert.
De neefjes op vrijdagavond.
Een kraan die niet meer lekt.

Een zin die ik las van iemand
die ook iemand verloor:
“… en ergens ook hoop dat het
misschien toch niet waar is”.

Het is zwaar soms
Mariek
alle nieuwe dingen
die gebeuren,
alle herinneringen die
aan mensen en
objecten kleven,
zonder er nog
met jou over
te kunnen
praten.

Dikke kus,
Roon