Ik heb geen volleybal foto dus deze is van zomaar een vakantie. Marieke in Sevilla.

Lieve Mariek,

Lang geleden las ik een advertentie in een weekblad. Er werden mensen gezocht voor recreatief volleybal in een buurthuis in de stad. Op woensdagavond, volgens mij, van negen tot elf ’s avonds. En die advertentie bracht iets in mij teweeg. Ik wist opeens heel zeker dat dit iets voor mij was. De eerstvolgende woensdag meldde ik mij in het buurthuis. Ik werd welkom geheten door de trainer. Er waren nog wat mensen die via de advertentie hier waren. Het was allemaal heel informeel en we gingen aan het volleyballen. Eerst een uurtje ontspannen trainen en daarna een uurtje wedstrijd.

Ik vond het heerlijk. De trainer, Egbert, was iemand waar ik het direct goed mee kon vinden. Er er waren meer leuke mensen. Het gevoel dat ik gehad had bij de advertentie had mij niet bedrogen. Ik besloot iedere week te gaan. En het bleef leuk. Er waren bijna nooit genoeg mensen om zes tegen zes te spelen maar dat was nooit een probleem. Vier tegen vier ging ook prima. En voor het beachvolleybal zo bekend werd speelden wij al twee tegen twee. De zaal was niet zo groot dus ook dat was te doen.

Na het volleybal werd er nog wat aan de bar gehangen en gekletst. En soms verplaatsten wij ons om twaalf uur naar het nabijgelegen theatercafé. Eigenlijk wel meer dan soms, moet ik toegeven. Als wij binnenkwamen op woensdagavond werd er voor Egbert en mij alvast een tosti klaargemaakt. Om half drie naar bed op werkdagen kon ik toen nog aan. Al viel het natuurlijk ook toen niet echt mee, ’s ochtend. En ik dronk alleen maar cola.

Niet zo lang na mijn toetreding tot deze losvaste verzameling mensen kwam Cécile erbij. Een leuke meid die er ook goed bijpaste. En er was een mysterieuze dame die op z’n hoogst één keer in de maand meespeelde. Ja, dat was jij. Ik kreeg niet zo’n hoogte van jou. Je was altijd snel weer weg. Maar je had wel iets, vond ik. En je droeg een hoedje, leuk!

Van Egbert begreep ik dat je vaak moe was en niet zo goed kon tegen laat naar bed gaan. Toen was je al vaak moe. Ik zag je dus af en toe maar dat was eigenlijk gewoon terloops, tijdens het volleyballen. Je had een vriend, wist ik ook ondertussen. Dus onhandige toenaderingspogingen mijnerzijds waren niet nodig. Aan de ene kant stelde mij dat gerust, maar aan de andere kant vond ik het jammer. Want ik vond je leuk.

Het tijdspad weet ik niet meer helemaal maar op een gegeven moment deden we mee aan een competitie op dinsdagavond. Toevallig zaten we allebei tegelijk aan de kant en jij legde je hoofd even op mijn schouder. Hmm. Dat kan natuurlijk, maar je deed dat ietsje langer dan sociaal aanvaardbaar leek. Dat gaf te denken. Ik was op de motor naar de sporthal gereden, met Egbert achterop. Maar toen ik terug ging begreep ik dat jij geruild had met Egbert. Dat gaf natuurlijk nog meer te denken. Spannend was dat, jij opeens zo dicht tegen mij aan, terwijl we naar Alkmaar reden.

Je ging niet meer uit mijn hoofd. En later die week nodigde ik je uit om bij mij te komen eten. Het was acht oktober. Ik kon macaroni maken, maar of het echt lekker was, dat weet ik niet meer. Ik was er zelf aan gewend maar volgens mij smaakte het ook wel. In ieder geval hadden we een gezellige avond. Ik voelde mij eigenlijk vrij ontspannen in jouw gezelschap.

Een week van brieven schrijven volgde. Veel brieven. Als ik ’s ochtends vroeg een brief bij jou in de bus deed, dan had ik de volgende ochtend, of ’s avonds nog, alweer een brief terug. Je verbrak de relatie met je vriend. Deze was al aan het aflopen en de nieuwe ontwikkelingen brachten dat in een stroomversnelling. Het was wel ongemakkelijk voor ons allemaal. Een gekwetste vriend, jij die het allemaal eerst netjes wilde afwikkelen en ik die het daar mee eens was maar jou ook graag wilde zien. En dat allemaal in één week.

Op 16 oktober kwam ik van de verjaardag van mijn neefje Ewout, die net vier was geworden, thuis. Jij wilde komen en toen je er was vertelde je dat je met mij verder wilde, dat je zo verliefd op mij was geworden. Door de eetafspraak vorige week en vooral ook door de brieven gedurende deze week. Hierdoor zag je mij al snel echt.

En de rest is geschiedenis. Het is vandaag 22 jaar geleden. Volleybal was net zo belangrijk als het voelde, toen ik de advertentie las. Egbert en Cécile vonden elkaar al eerder dan wij en er ontstond een bijzondere vriendschap. En die vriendschap is misschien nog wel waardevoller geworden, nu jij er niet meer bent.

En Ewout is nu 26. Ik kom er net vandaan. Hij heeft zijn eigen huis nu. Het gaat allemaal door hier, wat dat betreft. Alleen begon op deze dag, 22 jaar geleden, mijn leven met jou. Daar moet ik aan denken. En dat doet weer even zeer. De opwinding van toen. Het missen van nu.

Dikke kus lieverd,
Roon.