Selecteer een pagina

Lieve Mariek,

Het jaar 2016 is voorbij en voorbijgegaan aan jou. Het eerste hele kalenderjaar waar je niets van meegekregen hebt. Ik wilde je daarom iets schrijven, omdat er een nieuw jaar is begonnen. Dat leek mij gepast. Iets over vriendschap, omdat dat mij het meest geraakt heeft in het vorige jaar. En meestal als ik weet waar het over moet gaan, dan weet ik ook wat te schrijven als ik er eenmaal voor ga zitten. Maar ik zat de laatste dagen af en toe met de laptop voor mij en er kwam niet meer dan een flard, een paar regels die nergens naar toe gingen.

Kan ik niet bij wat ik zeggen wil? Misschien is dat het voor een deel. of misschien is het wel te privé, wat een aantal mensen voor mij betekent. Maar het geeft ook aan hoe het op het moment met mij gaat. Sinds Rob is overleden voel ik mij nogal bedrukt. Natuurlijk, het hakt er aardig in, het feit dat er weer iemand dichtbij is overleden, maar Rob stond ook weer niet zo dichtbij. Het is meer het verdriet van de mensen om hem heen dat mij raakt. Want ik zie weer terug hoe het ging met mij, wat hun nu raakt, raakte mij anderhalf jaar terug. En ik zie ook de weg die voor hun ligt, met alle hindernissen, pieken en dalen. Ik help met praktische dingen, maar verdriet is niet iets wat ik weg kan nemen. Dat is lastig om te merken. En dat heeft zijn weerslag. Mijn creatieve denken lijkt even uitgeschakeld te zijn. Ik fotografeer weinig, al een paar weken, en de woorden voor de brieven aan jou komen niet makkelijk.

Ik vertrouw er maar op dat dat wel weer terugkomt.

Bij het schrijven van deze brieven voel ik mij als het nieuws, altijd wordt de kant waarin het niet goed gaat sterker belicht dan de kant waarin het wel goed gaat. Maar die kant betere kant is er ook natuurlijk, en misschien zou ik daar meer over moeten schrijven.

Ik heb in ieder geval wat woorden gevonden om een gedichtje te maken over vrienden en vriendschap. En dit gaat over de mensen die heel dichtbij mij staan maar ook over de mensen die ik verder een heel warm hart toedraag.

 

Ik wil schrijven
over hoe mensen mij
zo na kunnen staan.

Hoe vrienden mij helpen
verder te komen of
hoe ze schouder aan schouder
naast mij stil blijven
staan.

Hoe mijn verdriet ook
hun verdriet is,
hoe ze dat niet
bagatelliseren.

Hoe vriendschappen
plotseling veel sterker,
waardevoller, warmer
kunnen worden.

Hoe ik, op mijn beurt,
vrienden kan
helpen.

Door naast ze te
gaan staan,
schouder aan schouder,
samen tegen de rest.

Hoe hun verdriet ook
mijn verdriet is en ik
dat nu beter op waarde
kan schatten.

Over hoe jouw dood mij
sterker heeft verbonden
met de mensen die ik
liefheb, die jou
nog steeds
liefhebben.

 

Vriendschap was misschien wel het belangrijkste van 2016 voor mij, als ik nu terugkijk

 

Oh ja, even iets anders, Bessel heeft een been in het gips, ongelukje bij de auto. Het gaat wel goed met hem hoor. Een flink gekneusde voet, maar hij hinkelde lekker rond, op z’n krukken, tevreden met de aandacht natuurlijk. Want interessant is het wel.

En om dan tot slot een positief einde aan deze brief te schrijven: over een paar weken ga ik een klein weekje op vakantie, naar Oostenrijk. Misschien een dagje skiën, veel wandelen en vooral er even uit en de lekkere berglucht inademen. Samen met R., omdat zij ook heel erg toe is aan een weekje weg. Erg veel zin in. Later meer daar over.

Veel liefs en dikke kus,
Roon