Lieve Mariek,

Afgelopen donderdag zat ik weer eens op de zolder van een school. Ik moest aan ‘de Kring’ denken. Jouw school met ook zo’n grote zolder.

Nu was ik in Bergen. Dit was de school van Imme (dochter van onze vriendin Roline). Ik was uitgenodigd om haar presentatie bij te wonen. Om de beurt, van ’s middags twee tot ’s avonds elf uur, spraken leerlingen ieder tien minuten over een onderwerp dat hen bezighield. Imme ging het hebben over de kunst van afscheid nemen.

Ze deed het geweldig. Ze was aanwezig, duidelijk en ze raakte het publiek.

Kijk, dat is Im
die daar zit.
Een gitarist speelt
zij zingt.
Pearl Jam.
‘The End.’

En dat is Im
die daar staat.
Ze spreekt ons toe
over rouw
na verlies.

Ze vertelt luchtig
over Rob en de kunst
afscheid van hem
te nemen.

Ze toont verschillen
tussen griep en rouw.
Het één wordt
kleiner.
Het ander blijft gelijk met
steeds meer ruimte
daaromheen.

Ze heeft spijt van
ruzies
mist haar vader
maar heeft de
ruimte eromheen
al gevonden.

Ze heeft een deken
gemaakt met daarin
kleren van
Rob.

Ze wijst naar dat
overhemd dat
hij droeg
met haar
naar Amsterdam.

Luchtig zijn lukt
niet altijd.

Het gaat goed
met Im.
Dat ze daar staat
zegt genoeg.
Dat ze daar staat
en luistert naar het
applaus alleen
voor haar.

Liefs,
Roon