Selecteer een pagina

Lieve, lieve Mariek,

Je kleren hangen en liggen
in kasten verstopt
achter deuren op
jouw zolder.

Wachten ze op jou of
wachten ze op mij
op het moment
dat je terugkomt of
dat ik ze los
durf te laten.

Al kruipen mijn tranen
tussen de vezels
ooit gevormd naar
jouw lijf
het lijkt toch tijd
Mariek
voor je kleren in dozen
naar misschien een
ander leven.

Ze zullen je
nooit meer
voelen.

Net als ik.

 

Kus,
Roon.

 

Update: Vier dozen met kleren weggebracht naar een winkel die het weer doorverkoopt. Zo zal de kleding aan een tweede leven beginnen en er zullen weer mensen plezier van hebben.

Het is raar om die dozen af te leveren. Ik kom aan bij een magazijn waar spullen voor de verkoop worden ingenomen. Voor die mensen, die alleraardigst zijn, breng ik vier dozen met kleding. Maar ik zelf breng dozen vol verhalen weg. Niemand daar weet ervan en dat is prima. Maar het is even een lastig momentje. Dat niemand zegt: ‘Oh, jij komt de kleren van Marieke brengen, dat zal wel lastig zijn hè. We zullen er heel respectvol mee omgaan hoor’. Heel logisch dat dat niet gebeurd maar ook precies één van de pijnpunten van rouw. De wereld gaat gewoon door, de meeste mensen hebben Marieke nooit gekend, maar ik ben iedere dag met haar bezig.