Selecteer een pagina

Lieve Mariek,

Het is zondag 10 december en het sneeuwt de hele dag al. Het blijft een beetje liggen. Het waren altijd drukke weken voor jou, op school, rond deze tijd. De laatste loodjes voor de kerstvakantie. Het was gezellig in de klas, maar je kon er erg van genieten om thuis te komen op de vrijdag voor de vakantie. Veertien dagen geen werk.

Nu nadert de derde kerst zonder jou. Voor het eerst heb ik vandaag weer wat lichtjes opgehangen, al weet ik niet waarom. Om een beetje bezig te zijn, denk ik. Misschien wordt het er nog wel kouder van, in huis, van die warme lichtjes. De sterren hierboven hingen nog aan de muur toen jij overleed. We hadden ze laten hangen, na de kerst van 2014. En ze hingen er nog, in april 2015, toen er een een bed voor jou in de kamer kwam. Je sterfbed. De sterretjes hingen ernaast. Nogal beladen dus, die lichtjes. Maar ik kijk het even een paar dagen aan.

Dat bed in de kamer. Via zo’n organisatie geregeld. Je vond het matras niet zó. We vroegen een ander matras. Eentje die doorliggen moest voorkomen, door lucht in en uit te blazen. Maar ja, daar hoorde een pomp bij, en dat slaapt ook weer niet echt geweldig, dat geluid in een stille kamer. Sinds een paar weken pas denk ik: ‘Waarom hebben we niet gewoon je eigen matras op dat bed gelegd?’ We zijn gewoon niet op het idee gekomen. Raar hè? Met terugwerkende kracht begrijp ik daar niets van.

Het is ruim een maand geleden dat ik je schreef. Begin vorige maand heb ik met Lydia geluncht. Ik ben met Roline naar de Vest geweest. En met Cécile doe ik eens per maand iets cultureels, dit keer een bezoek aan het Centraal Museum in Utrecht.

Imme speelt contrabas tegenwoordig. Meestal in twee, maar soms ook in drie orkesten tegelijk. Vorige week gaf ze, met één van die orkesten, een concert in Amsterdam. Daar heb ik gekeken. Door jou ben ik klassieke muziek meer gaan waarderen en om dan zo’n orkest te zien waarin een bekende speelt, is erg leuk.

Ik ben zelfs bij Ikea geweest. Voor het eerst weer. De laatste keer heb ik jou, volgens mij, in je rolstoel door de winkel geduwd. Verder heb ik diverse keren buiten de deur koffie gedronken en geluncht. Ik eet iedere week met Egbert en Cécile. Wat nog steeds heerlijk is. En regelmatig eet ik bij je moeder, samen met Tim, Al en de kinderen. Maar ik mis je daar heel erg. Jouw familie, daar hoor jij bij te zijn. Ik heb dan ook geen Sinterklaas gevierd. Oh ja, ook nog bij Bouk, Joost en de meiden gegeten. Erg gezellig!

Diverse leuke dingen Mariek, waar ik ook echt van kan genieten. Maar als ik bij mensen wegfiets, of als mensen hier over het tuinpad weglopen, dan zakt de moed mij meteen weer in de schoenen. Het was toch niet de bedoeling dat ik hier maar een beetje in mijn eentje in dit huis zou zitten? In mijn eentje met kerstlichtjes, het slaat ook eigenlijk nergens op. Ze horen zo bij jou, die lampjes.

 

Veel liefs,
Roon