Selecteer een pagina

Lieve Mariek,

Het is al weer een tijdje geleden hè, dat ik je schreef. Weet je, dat komt omdat ik bang ben dat ik een beetje in herhaling val. Steeds maar weer het verdriet en het missen van jou, dat weet je nu vast wel een keer.

Maar net stond ik af te wassen (ja, de vaatwasser is al een tijdje kapot), ik had mooie muziek op staan, ‘Huis van fluweel’ van Kommil Foo, en ik kreeg het toch weer te kwaad. Dat ik er niet over schrijf wil natuurlijk niet zeggen dat ik het niet voel, maar dat weet je wel. Ik had geen slechte week hoor, maar dat zegt niets. Er kan zo maar weer iets zijn dat mij jou doet missen. Zoals mooie muziek, want ik denk niet dat het door het afwassen kwam.

Ik zal je even vertellen hoe het hier verder gaat, afgezien van de emoties. Imme is geslaagd, Jan gaat een IT opleiding volgen, als hij over is. Jesper en Youri zijn ook geslaagd. Het is toch jammer dat je dat niet meer meemaakt. Die jonge mensen die we al kenden toen ze klein waren, ze gaan gewoon verder en staan voor een nieuwe fase van hun leven.

Ik heb af en toe een opdracht, fiets af en toe een stukje, wandel vrij veel. Afgelopen vrijdag at ik bij Lydia. Om files te vermijden was ik al vroeg die kant op gegaan. Ik heb mijn fiets meegenomen en heb tussen Leiden en Den Haag een ritje gemaakt.

Het is prachtig weer, al staat er wel veel wind nu. Het is al tijden prachtig weer eigenlijk. Zodanig zelfs dat we een beetje zuinig met water moeten doen.

De tuin is in recordtempo groen geworden dit jaar. Hij verandert en dat is niet zo gek. Jouw liefde ontbreekt. Ik heb geen idee hoe je dat allemaal deed. Ik probeer alles, letterlijk, binnen de perken te houden. Het onkruid een beetje weg te halen en dergelijke. Ieder keer als de groen bak geleegd wordt, probeer ik ‘m in de tussenliggende drie weken weer vol te krijgen, wat meestal niet zo’n klus is. Als ik eenmaal bezig ben dan lukt het ook wel, maar die liefde die jij voor werken in de tuin had, die ontbreekt bij mij. Tegelijk zou ik de tuin niet willen missen. Ik breng er heel wat uurtjes in door. Ik lees weer meer, op het moment.

Vorige week was ik bij Bernard de fysio, ik heb weer eens last van mijn schouder. Dat is wel een zwakke plek. Maar tot nu toe komt het ook altijd weer goed. 

Weet je nog, in de herfst van 2013 maakten we drie filmpjes met jouw vader en je oom Tim. Jij wilde dat graag omdat je vader steeds meer dingen vergat en het leek je mooi als er nog wat verhalen van hem bewaard bleven. Dat ging best goed. Ben vertelde, Tim vulde aan waar nodig en zo kregen we een mooi document. Maar toen werd jij ziek en gingen de filmpjes op de plank. Ik sta er eigenlijk van te kijken dat de opnamen al van bijna 5 jaar geleden zijn.

Een paar maanden geleden zijn Tim en ik er weer mee aan de slag gegaan. Fragmenten uitzoeken en dergelijke. Er is iets van vier uur materiaal, wat een stuk teruggebracht moet worden in tijd. Je wilde deze film eigenlijk voor Bessel en Sepp, zodat ze opa zijn verhalen uit eerste hand zouden kunnen horen. Maar sinds de opnamen is er wel wat veranderd natuurlijk. Nu jij en je vader er niet meer zijn is het nog veel waardevoller geworden. Het was niet de bedoeling dat het over jou zou gaan, je was nog niet ziek toen, maar gelukkig kom je wel in de film voor. Buiten beeld met je stem en in beeld, lekker pratend en lachend met je vader en Tim.

Het is zo normaal om je te zien, want jij bent gewoon jezelf, in de film. Behalve dan dat je er nu niet meer gewoon bent. De komende weken ga ik het werk proberen af te maken.

Vandaag is het 1 juli, de zomervakantie begint over drie weken. Zoals de glans van veel dingen is verdwenen is ook de zomervakantie niet meer wat hij geweest is. We kunnen niet meer samen plannen maken, er op uit met zijn tweeën, geen stedentripjes of fietsvakanties, koffie op terrassen, eten aan een meer. Ik mis het.

Ik mis jou.

Kus,
Roon