Lieve Mariek,
In 2013 maakten we een film met je vader. Over de verhalen die verloren dreigden te gaan, samen met zijn geheugen. Jouw idee. Jij zorgde dat het gebeurde. Jouw oom Tim praatte met je vader. Ik filmde alles. En nu is het klaar.
Jij had een groot aandeel achter de schermen en een bescheiden rol in de film, maar alles wat je was komt naar voren:
Je stem
je lach
je gezicht.
je praten
je gegrinnik
je enthousiasme.
Je bewegingen
je aandacht
je commentaar.
Je lopen
je uitleggen
je begrijpen.
Je compassie
je aanraking
je liefde.
Je gezond zijn
je lief zijn.
je zo levend zijn.
Het is zo fijn dat we deze beelden hebben. Alsof jullie hier net nog aan tafel zaten. Zo bijzonder en zo gewoon tegelijk.
Hier staan een paar fragmenten.
Liefs,
Ronald
Die lach… ik hoor ze nog. In het andere lokaal. En dan moet ik even knipperen… Ook mooi om te zien hoe soepel ze achteruit lopen kan. Dat doen vooral juffen zo soepel, denk ik, zonder contact te verliezen met hun gesprekspartner alles achter hen overziend. Poeh… mooi Ronald. En knap. Dat je de moed had om dit te vervolmaken. X
Grappig dat jou dat achteruitlopen opvalt 🙂 Ja, het heeft vijf jaar geduurd. Die moed was er lang niet altijd. Maar ik ben blij dat het toch gelukt is.
Merci Ronald. Jij hebt Marieke weer even zichtbaar en hoorbaar gemaakt in dit filmfragment.
Het was fijn om haar zo mooi in beeld te zien. Ze was weer even helemaal onder ons.
Een mooi gefilmd familiemoment.
Hartelijke groet.
Joke
Graag gedaan.
Wat fijn om haar zo te zien. En zo herkenbaar. Ze blijft altijd zo dichtbij, en deze stukjes maken het weer een beetje echter. Heerlijk hoe ze zo natuurlijk bij zichzelf blijft, dat was echt Marieke. Dank voor het delen. X
Fijn dat je dat zo beleefd. Graag gedaan.