Lieve Mariek,

Dit zou een topweek moeten zijn. Zou. Dus je merkt al dat het niet zo is. Het project is klaar. Alle foto’s gemaakt, alle teksten geschreven, de interviews uitgewerkt. En het EvenBEELD magazine staat online.

Geen reden tot klagen, wat dat betreft. En dat doe ik ook niet. Om 01.00 uur in de nacht van zondag op maandag was ik klaar. Ik kon de slaap niet erg vatten en om een uur of zes bedacht ik dat ik de colofon vergeten was. Kwartiertje draaien in bed en toen besloten dat nog even op te gaan lossen. Daarna weer naar bed en om half acht weer op. Niet veel later stond er een linkje naar het magazine op Facebook. En al snel kwamen er reacties. Dit ging de hele dag zo door. Overweldigend veel keer gedeeld, bekeken en in 1 dag evenveel keer gedownload als mijn vorige magazine in een half jaar.

En toen kwam het zwarte gat. Het was klaar. De laatste dagen voor de afronding had ik het al weer wat zwaarder, het leukste van het project was de deur uitgaan. Afleiding zoeken in fotografie en ontmoetingen. Maar nu moest alles bij elkaar gevoegd worden en een magazine worden. Daar had ik ruim een week voor nodig achter de computer.

Binnen zittend ga ik nadenken, ga ik je missen bij het hele proces. Moet ik Cécile en Ilse vragen de interviews na te kijken (en dat doen ze heel goed), in plaats van jou. Ik geef het direct toe, ik vond jouw opmerkingen niet altijd leuk en makkelijk om te horen, maar uiteindelijk maakten ze mijn tekst wel sterker. En ik wende eraan. Ik leerde door jou dat opbouwende kritiek mij verder helpt. Dat ik er niet bang voor moet zijn. Ik vind het nog steeds lastig maar ik probeer het te omarmen.

Maar goed, ik mis je weer erg opeens. Het ging een paar maanden heel goed eigenlijk. Nu is het vakantie, een periode van samen leuke dingen plannen, op vakantie gaan, hoe eenvoudig ook soms, samen zijn voor een tijdje. Maar dat is voorbij en dat voel ik nu heel goed. Nu zit ik hier toch alleen thuis. De reacties op het magazine zijn prachtig en onwerkelijk. Het lijkt een beetje alsof het buiten mij om gebeurt. Ik kan niet zo goed geloven dat ik dat allemaal toch maar geflikt heb. Van niets naar een mooi magazine in twee maanden.

Het voelt een beetje hetzelfde als het laatste jaar van jouw leven. Alles doorstaan, het werk verzetten dat nodig is, verdriet hebben maar niet echt voelen hoe erg het was omdat ik er middenin stond en het niet kon zien. Het was gewoon mijn leven op dat moment. Voor jou zorgen was wat er moest gebeuren. Nu begin ik langzaamaan te begrijpen dat het allemaal niet normaal was om mee te maken, ook al overkomt het heel veel mensen.

En nu met het magazine heb ik alles gedaan om het af te krijgen, dingen te regelen, te fotograferen, te schrijven en vorm te geven. Maar achteraf besef ik nauwelijks dat ik het ben die dat allemaal gedaan heeft. Het voelt alsof iemand anders dat voor elkaar gekregen heeft.

Nou ja, ik kan het niet zo goed onder woorden brengen, ik hoop dat je een beetje begrijpt wat ik bedoel. Het lijkt alsof ik leren moet om zowel dieptepunten, als ook complimenten beter binnen te laten komen. Meer voelen dat ik het ben die dit meemaakt, die dit doet, die dit leven leeft. Ik voel mij soms meer beschouwer dan deelnemer.

En tegelijkertijd vond ik het spannend en inspirerend om al die nieuwe mensen te ontmoeten. Daar was ik toch wel weer bewust mee bezig. Lastige materie. Er over schrijven helpt om het een beetje op een rijtje te krijgen.

Wat er ook wel in gehakt heeft, is dat van één van de gefotografeerden net een heel goede vriend dood gegaan was. Terwijl zij hierover vertelde, maakte ik foto’s. En dat was zowel ongemakkelijk als heel mooi om te doen. Maar toen ik thuis was voelde ik de dood weer heel dichtbij, terwijl ik de vriend in kwestie helemaal niet kende. Ik heb er een gedichtje over geschreven.

Ik draai om een
jonge vrouw heen.
Kijk naar haar gezicht
maak foto’s van
hoe ze kijkt
hoe ze zit.

Luister naar
haar verhaal
hoor haar verdriet
zie vragen in
haar ogen
waarom ging hij
dood?

Pas thuis raakt
het mij echt.

Ik voel nu
Iedere dag
weer hoe
ik je
mis.

Dikke kus, Roon

Het magazine staat hier.