Lieve Mariek,

Ik zou zo graag vaker vertellen dat het goed gaat, maar eerlijk gezegd is dat niet zo. Het gaat niet altijd slecht, er zijn momenten waar ik van geniet, mensen om mij heen waar ik van geniet. Maar er is ook altijd het gat dat is geslagen door jouw dood. Het is te groot om overheen te springen. Het gaat tijd kosten om te overbruggen. En dat duurt misschien wel langer dan ik had gedacht. Maar wat wist ik er eigenlijk van, van mijn leven na de dood. Niets. Er is niets dat mij daar op voor had kunnen bereiden. En ooit komt het wel weer goed, denk je niet? Daar hou ik mij voorlopig maar aan vast, en aan de goede dingen die af en toe voorbijkomen.

Een gedichtje over hoe het is.

Verborgen tranen,
stekende pijn,
ongrijpbaar verdriet,
snijdend gemis,
zacht verlangen,
harde leegte,
weggerukt leven,
doelloze dagen,
plotselinge herinneringen,
malende gedachten,
stille wensen,
teveel mensen,
rusteloos thuis,
vluchtend weg,
geen zin,
verre toekomst.

Bijna twee jaar verder
maar nauwelijks vooruit.

Nog zo verschrikkelijk rouw
van binnen.

Liefs,
Roon