Lieve Mariek,

Caroline wilde graag een keertje op jouw pleintje kijken. Om de één of andere reden leek vanochtend om half negen daar de juiste tijd voor. Je begrijpt dat ik het tijdstip niet helemaal zelf bepaald had. Ik reed met Caroline (mijn buurvrouw, voor wie meeleest) en haar kinderen mee. Daarom waren we zo vroeg. Haar kinderen moesten naar school. Dus eerst naar de Bergermeer. De rustige wijk waar je oom en tante woonden was nu veranderd in een wirwar van fietsende ouders met kinderen en parkerende auto’s. Een wereld waarin ik mij een buitenstaander voelde.

Ik liep mee de school in. Jarno naar zijn klas en even later Lara. Jarno liet nog even zien dat hij een muis gemaakt had met bijbehorend muizenhol. Dit naar aanleiding van het boek ‘Het Muizenhuis’. Je weet wel wat ik bedoel. Hierna nam Caroline afscheid van de hierin (het afscheid nemen) maar matig geïnteresseerde kinderen, er was al zoveel anders te doen.

We reden verder naar ‘De Kring’, jouw school. Caroline gooide, digitaal, veel te veel geld in de automaat en we hadden opeens een uur de tijd om bij het boompje te kijken. Precies genoeg, bleek later.

Chantal, die ik op de hoogte had gesteld van ons bezoek, had er wel werk van gemaakt. Overal hingen slingers en ballonnen. Het bleek dat de school 90 jaar bestond en dat er ’s middag een fancy fair gehouden werd.

Wij liepen door de gang naar het plaatsje dat jouw naam heeft. Het ‘juf Marieke plein’ lag er goed bij. Het tuintje was groen, het boompje stond vol in bloei. Het was mooi om te zien. Ik vertelde Caroline over de stenen die op de grond om de boom lagen. Op iedere steen hadden familie, vrienden en collega’s teksten geschreven voor jou. Nu waren het weer gewoon stenen. Een enkele had nog wat groenige sporen van wat er ooit stond. Aan de ene kant jammer dat de teksten verloren zijn gegaan, maar ergens ook wel weer mooi dat de tijd de sporen uitwist.

We liepen door de school. Caroline was benieuwd hoe het er van binnen uitzag. En je school is de moeite waard natuurlijk. Een school zoals scholen ooit bedoeld zijn (of begin ik nu te praten als de middelbare man die ik ben?). We zagen Diana en spraken haar even. Yvonne zag mij lopen en we kwamen langs de klas van Chantal. Ze was druk met iets, maar even later haalde ze ons in. Ze gaf ons koffie/thee en we liepen terug naar het pleintje. Aan de picknicktafel hebben we ruim een half uur zitten praten over jou en de school. Het was fijn om daar te zijn en weer wat schoolverhalen te horen. En ook om over jou te praten. Dat doe ik al regelmatig hoor, maar niet zo vaak met iemand die jou zo na stond op school.

Hoe de dag verder ook zou lopen, we waren in ieder geval mooi begonnen.

De stenen verliezen hun teksten, door weer en wind. Maar jij blijft gewoon in ons hoofd, hoezeer onze gezichten ook verweren aan de buitenkant. Hoe hard de rouw ook bressen slaat in ons denken en zijn. Er is altijd plek voor jou, lieve Mariek.

Twee jaar geleden had je nog iets meer dan een week te leven. Wat is er toch gebeurd?

Liefs en kus,
Roon

De foto is van Chantal Driessen.