Lieve Mariek,

Iedere dag zou ik je wel iets kunnen schrijven en toch is het al drie weken geleden. Er is weer veel gebeurd. Cécile kreeg een dikke buik, net als jij. We vreesden even het ergste. Het leven van onze vrienden vertoonde in het verleden flink wat paralellen met het onze. Het zou toch te erg zijn als Cécile ook wat ernstigs zou hebben. Gelukkig pakte dit beter uit. Een cyste met maar liefst vier liter vocht. Ondanks de operatie die nodig was is Cécile erg opgelucht. En meer mensen met haar.
Ze heeft nu een bed in de kamer, net als jij. Het is best lastig om haar als patiënt te zien. De operatie heeft een flinke aanslag op haar conditie gepleegd waardoor ze nog niet zoveel kan. Daarom moet ik ook aan jou denken. En door het geluid van de motor om het bed te verstellen. We zagen jou gewoon weer met je hand zoeken naar de bediening. Maar ik kan mij er ook wel overheen zetten omdat zij straks gelukkig weer helemaal de oude zal zijn.

Ik zit weer lekker in ons huisje in Koedijk. De voorbereidingen van de Gondelvaart zijn in volle gang. Dat is weer zoiets hè. Vorig jaar was het lastig voor je om te kijken. Eerst zat je binnen voor het raam, later toch nog buiten. Vanaf nu zul je er niet meer bij zijn. Niet dat het nu zo’n belangrijke dag is maar het is altijd wel een gezellige boel hier op de dijk. Het valt mij in ieder geval niet mee om nu alleen te zijn. Ik ga naar Egbert en Cécile. Eten en bootjes kijken.

Een paar weken terug heb ik gezellig met Jelmer en Noor hier bij de molen zitten kletsen. Doutze was er ook bij maar die sliep door het hele gesprek heen. Het was goed ze weer te zien. Verder eet ik zo hier en daar. Bij Tim en Mar bijvoorbeeld en met je moeder samen bij Willy en Wim.
Afgelopen maandag trakteerden Saskia en Els mij op een lunch. Ook in mijn eentje kan ik het goed met ze vinden. Dat is altijd toch weer even afwachten. We zaten een paar uur bij Huize Glory in Bergen aan Zee. En zo’n lunch gaat niet voorbij zonder het over jou te hebben. Dat kan ook niet anders.

De dames brachten mij thuis en namen vervolgens je moeder mee uit dineren. Ze wisten van geen ophouden.
Vandaag ben ik voor het eerst even bij Els op de koffie geweest in Schoorldam. Leuk huisje maar dat wist jij natuurlijk al. We hebben lekker in de tuin gezeten.

Nu, om negen ’s avonds, regent het. Ik hoop dat de bootjes en hun bouwers het morgen een beetje treffen met het weer. In de tien jaar dat we hier wonen is het volgens mij maar één keer voorgekomen dat het tot ’s avonds laat warm was. En ja, ik heb het nog regelmatig over ‘we’ en ‘ons’. Niet erg toch. Je hoort nog steeds zo bij mij. En ik kan toch moeilijk zeggen: ‘mijn huis”. Dat is feitelijk nu wel zo maar het is heel erg ons huis en dat blijft het ook. We hebben er zo hard samen aan gewerkt en we hebben er met zoveel plezier geleefd!

Eindelijk, na vele weken van weinig energie, ben ik aan de trouwglossy begonnen van Deborah en Frank. Voor een groot deel opgemaakt en vanochtend weer overnieuw begonnen met een veel beter idee. Er moest meer ruimte in komen en daar knapt het erg van op. Maar ja, zo werkt dat bij mij vaak met creatieve dingen. Eerst iets maken en het daarna verbeteren. Want het blijkt altijd beter te kunnen. Ik heb jouw idee over de interviewfragmentjes doorgevoerd en dat werkt goed. Bedankt nog daarvoor 😉

Lieve Mariek, ik ga morgen de gondelvaartdag doorstaan en dan spreek ik je later weer.

Dikke kus,
Roon