Lieve Mariek,

Wat zeg ik als de tandarts bij binnenkomst vraagt hoe het met mij gaat. Altijd zeg ik goed. Want waarom zou ik de tandarts gaan vertellen hoe het echt met mij gaat. En als mensen die je eigenlijk maar een heel klein beetje kent vragen hoe het met je gaat dan willen ze dat niet echt weten, toch? Ze willen alleen maar ‘goed’ horen. Dat is het makkelijkste voor iedereen. Om de één of andere reden hield het mij al een tijdje bezig, deze vraag.

Twee weken terug liep ik de spreekkamer binnen. En zoals altijd stelde hij de vraag. Hoewel ik er dus al een tijdje over nadacht, wist ik niet wat ik ging antwoorden. ‘Goed’ krijg ik niet uit mijn mond, dat wist ik wel. Dus ik zei: “Gaat wel”. Dat is nogal vaag natuurlijk. “Het gaat kut” was een stuk duidelijker geweest, maar ook dat zeg ik niet makkelijk. Dat denk ik vooral. Dus de tandarts zegt: “Dat klinkt niet al te best”. “Dat is zo”, zei ik, “maar het voert te ver om het daarover te gaan hebben hier”. Daarmee was het eigenlijk klaar. “Sterkte dan maar”, zei hij nog toen ik weer wegging.

Tja, toch een beetje ongemakkelijk en onbevredigend. Ik dacht er even over om hem een mailtje te sturen, toen ik op weg was naar huis. Maar waarom eigenlijk, ik zie die man twee keer per jaar voor een paar minuten. Een mailtje is overdreven.

Nou ja Mariek, dit is zomaar iets waar ik soms mee worstel. Want goed gaat het zeker niet. Het voelt niet alsof ik dat ooit nog ga zeggen. Het lijkt alsof ik in verschillende dimensies leef, met ieder een eigen tijdsverloop. Er is de dimensie waarin jij dood bent. Ruim vijf maanden nu. Het voelt alsof je er al veel langer niet meer bent. Waarschijnlijk omdat ik je zo mis. Het is raar hoe mensen (ik) geliefden en het dagelijks leven voor lief nemen (namen). En hoe ik nu zo naar jou en ons dagelijks leven terugverlang. Het heeft geen zin, ik weet het, maar ik kan nog niet anders. Er is gewoon geen zak aan hier zonder jou. Alle licht- en vrolijkheid lijkt uit huis te zijn verdwenen. Ik ruim af en toe wat spullen van jou op. Al jouw kleren en schoenen verdwijnen langzamerhand in de kast boven. Niet weg maar wel uit het zicht. Net als jij.

De andere dimensie is die waarin het leven doorgaat. Waarin ik de trouwglossy heb afgerond, waarin ik weer twee keer in Den Haag bij Julia ben geweest, om de laatste foto’s van haar te maken. Waarin ik probeer aan de gang te blijven, veel foto’s te maken, weer een online magazine te produceren. Waarin ik met Ilse op stap ga naar exposities en musea in Amsterdam, Rotterdam en binnenkort zelfs Parijs. De tijd gaat veel sneller hier. Het is alweer bijna 20 oktober, de dag dat mijn moeder vorig jaar overleed. Dat lijkt dan weer veel korter geleden. De tijd vliegt voorbij in deze dimensie. Ik begin mijn moeder de laatste weken pas te missen. De moeder die zij was voor ze Altzheimer kreeg. Ik zou zo graag met haar willen praten over jou, over mijn verdriet en het gemis. Over hoe het leven nou verder moet. Ze zou geen antwoorden hebben maar we zouden kunnen praten. Ook dat is er niet meer. Ondanks alle lieve mensen die naast mij staan voel ik me toch vaak alleen nu. Want jij bent er niet. Je ziet het wel, de dimensies lopen ook gewoon in elkaar over. De tijd heelt alle wonden zeggen ze. Ik geloof het niet zo maar ik probeer er toch op te vertrouwen dat dit zo is.

Dikke kus,
Ronald

PS. Sorry dat ik Johnny Cash draaide tijdens het schrijven maar dat vind ik nou eenmaal mooi 😉