Lieve Mariek,

Jij regelde altijd de contacten met familie en vrienden. Lekker makkelijk voor mij, dat geef ik toe. Als er iemand bij is dan laat ik al snel allerlei dingen over aan die persoon. Of dat nou om contacten gaat of dingen regelen. Maar als ik alleen ben blijk ik dat ook allemaal zelf te kunnen. Dat merkte ik al tijdens mijn reis door Amerika. Daar moest ik gewoon met alles omgaan wat op mijn pad kwam, daar zat niets anders op.

En nu, nu is het weer zo. Ik sta niet overal alleen voor hoor, dat  weet je wel. Maar toch moeten er veel dingen uit mijzelf komen. In Amerika was het een avontuur uit vrije wil en nu is het een moeizame taak waarvoor de motivatie niet optimaal is (om het maar voorzichtig te zeggen).

Contacten onderhouden met mensen die ik lief heb, leuk vind of gewoon aardig. Ik hou van contacten, ook al ben ik een vrij introvert mens. Maar het onderhouden ervan is niet vanzelfsprekend. Het is veel makkelijker om mijzelf op te sluiten in ons huisje en mij niets aan te trekken van de buitenwereld. Maar daar word ik natuurlijk niet gelukkiger van. Dus zoek ik mensen op die wij ook zagen. Afgelopen weekend kwam je achternicht Boukje langs. Onze laatste drie ontmoetingen het afgelopen jaar waren in het crematorium in Heerhugowaard. Raar maar waar. Dat moesten we maar eens doorbreken, zo vond zij.

We hadden een gezellige middag in Bergen aan Zee. ‘Zonder Marieks overlijden, zou ik niet zoveel van je te weten zijn gekomen’, zei zij toen we naar huis reden. En dat is zo Mariek. Ik kan niet meer op jou leunen, relaties veranderen. Ik moet praten als ik mensen niet kwijt wil. En ik kan wel praten natuurlijk, maar het is voor mij niet zo vanzelfsprekend als voor andere mensen misschien. Niet zo vanzelfsprekend als schrijven, wat makkelijk gaat en waarmee ik meer durf. Voor praten moet ik moeite doen maar het loont ook, merk ik nu steeds meer. Dus jou dood veroorzaakt niet alleen verdriet, Mariek, het opent ook nieuwe deuren voor mij en misschien voor andere mensen. En dat is mooi, vind ik.

Ik mis je steeds meer.

Liefs,
Ronald.

PS. Ik hoor net uit betrouwbare bron dat er allemaal knoppen aan je boompje op school zitten. Leuk hè.